Crocus
Index Colloquiorum:
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Salūtandī Fōrmulae
Fōrmulae salūtandī
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Prōdeambulātiō
Prōdeambulātiō — In hortōs
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Nicolāus et Arnoldus
Lūsus puerīlēs
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Othōnius et Theodorīcus
Occursus — Natātiō
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Othō et Gerardus
Natātiō — Nāviculātiō
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Antōnius et Philippus
Mūsagōgus
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Albertus et Franciscus
Dīgressus
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Iōannēs et Petrus
Docerī rogāns
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Cornēlius et Henrīcus
Liber dēsīderātus
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Petrus et Timanus
Euntēs in hortum
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Christiānus et Iacobus
Peregrē absentes
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Gisbertus et Petrus
Festīnātiō
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Modestus et Ludovīcus
Scholae fūgitāns
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Heimanus et Iacobus
Importūnus
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Garrulus et Horātius
Ex Satyrā IX Horātiī
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Isbrandus et Guillelmus
Deambulātiō
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Petrus, Ioannes, Paulus
Rixa
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Bibliōpola et Licitātor
Bibliōpola
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Reinerus, Guillelmus, Puer
Quaerendī aliquem
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Balbinus et Guillelmus
Petax
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Egbertus et Laurentius
Visendī aegrōtum
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Nicolaus et Cornēlius
Scholastica
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Andreās, Henrīcus, Sīmon, Nicolaus
Emissiō sagittārum
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Arnoldus, Bernardus, Theodoricus, Martinus
Feriendī pīlā — Clāvā plumbātā
-
Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Andreās, Nicolāvs, Petrus
Lūsus pīlae — Palmāriae
Cornelius Crocus (c. 1500-1550) was a Dutch humanist and schoolmaster in Amsterdam.
From 1517-1521 he was educated at the Collegium Trilingue by Hadrianus Barlandus and
Alardus Amstelredamus. St. John Fisher instituted him in the Minor Orders. He was an
instructor in and around Amsterdam for decades, writing various works in defense of
Catholic teaching and for Catholic education. In 1549 after the death of his mother,
he set out on foot to join the Jesuit order in Rome, dying from the journey in 1550.
He is known for his polemical works, his play Ioseph, and his school works.
This book, published first in 1534, has been interpreted as a pro-Catholic replacement
for Erasmus. We've used a 1544 reprinting.
See also Allgemeine Deutsche Biographie,
Wikipedia, and
the Bodleian.
COLLOQUIŌRUM PUERĪLIUM FŌRMULAE EX optimīs quibusque authōribus coāctae per Cornēlium Crocum.
Iam postrēmum recognitae & auctae.
Omnia fert Aetās.
Nihil opertum quod nōn revēlābitur.
οὐδὲν ἐστι κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται. TEMPUS. ANTVERPIAE.
Apud Michaēlem Hillēnium, in Rapō. Annō M. D. XLIIII.
Iam postrēmum recognitae & auctae.
Omnia fert Aetās.
Nihil opertum quod nōn revēlābitur.
οὐδὲν ἐστι κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται. TEMPUS. ANTVERPIAE.
Apud Michaēlem Hillēnium, in Rapō. Annō M. D. XLIIII.
C. AEMSTERODAMUS D. NICOLAŌ CANNIŌ Aemsterō, Virginum Ursulēnsium praefectō vigilantissimō S. D.
Quum in confessō sit ērudītissime idemque amīcissime Nicolāe, puerīs loquendī ratiōnem nōn aliō pactō melius cōnstāre quam loquendō, perspicuum est quantum dēbeat adolēscentia doctissimīs aliquot nostrae aetātis virīs, quī novā colloquiōrum scrībendōrum ratiōne, puerōrum hāc in parte studiīs succurrere, hoc est, eōrum causā paulīsper velutī repuerāscere, nōn indecōrum sibi esse arbitrātī sunt. Et hoc magis dēbet quō minus inde laudis & glōriae, quippe ex rē in speciem lūdicrā, plūs omnīnō labōris & molestiae spērārī potuerint, neque enim tam proclīve est latīnē vel nūgārī, quàm persuāsum iīs esse solet, quī perīculum nunquam fēcerint. Sed quum nec hāc viā satis prōfectum vidērem, & complūreīs esse scholās, eāsque exterīs etiam discipulīs frequentēs, in quibus rārus aut nūllus vel inter prīmōs latīnē loquerētur, ob id fortasse quod habet vernāculus noster sermō nōn pauca quae ⟦Gr: ἂν πᾶς ὗς⟧, ut dīcitur, sat commodē latīnē queat reddere, factūrum mē esse operaepretium exīstimāvī, sī dēlēctās quāsdam ōrātiunculās, eās potissimum quārum fermè ūsus quotīdiē loquendō incidit, ex optimīs quibusque authōribus congererem, congestās in colloquia quaedam redigerem, eāque typīs excūsa parvō aere legenda exhibērem, nōn quod eō vel temeritātis vel dēmentiae redāctus sim, ut bonārum, ut vocantur & sunt, litterārum studiōsīs satis mē facere posse cōnfīdam. Quanquam ô, sed sit ea quibus à superīs concessa est foelīcitās. Puerīs hic noster dēsūdat labor, neque quod post D. Erasmum Rot. & Hadriānum Barlandum praeceptōrem meum, meliōra dictūrum mē vel optāre ausim, nēdum spērāre, sed fortasse quaedam puerīs paulō accommodātiōra, nē quid iīs hāc in parte dēsīderārī possit, quod ut est in proverbiō, Aquila nōn captat muscās, tametsī nec hic cessat Des. Erasmus. Tē igitur mi Canni potissimum dēlēgī, cui haec dicārem, dicātūrus vel Sibrandō Occōnī, vel Heimānō Ruischōniō, vel Hēricō Coggiō, vel Martīnō Aedituō, quibus magis conveniēbat, utpote adolēscentibus, quibus amīcīsque nostrīs commūnibus & ōrnātissimīs & studiōsissimīs, nisi vīsum esset tuī nōminis lēnōciniō puerīlibus dignitātem vindicāre. Valē Aemsterodamī annō Chrīstiānae salūtis. 1534.
Quum in confessō sit ērudītissime idemque amīcissime Nicolāe, puerīs loquendī ratiōnem nōn aliō pactō melius cōnstāre quam loquendō, perspicuum est quantum dēbeat adolēscentia doctissimīs aliquot nostrae aetātis virīs, quī novā colloquiōrum scrībendōrum ratiōne, puerōrum hāc in parte studiīs succurrere, hoc est, eōrum causā paulīsper velutī repuerāscere, nōn indecōrum sibi esse arbitrātī sunt. Et hoc magis dēbet quō minus inde laudis & glōriae, quippe ex rē in speciem lūdicrā, plūs omnīnō labōris & molestiae spērārī potuerint, neque enim tam proclīve est latīnē vel nūgārī, quàm persuāsum iīs esse solet, quī perīculum nunquam fēcerint. Sed quum nec hāc viā satis prōfectum vidērem, & complūreīs esse scholās, eāsque exterīs etiam discipulīs frequentēs, in quibus rārus aut nūllus vel inter prīmōs latīnē loquerētur, ob id fortasse quod habet vernāculus noster sermō nōn pauca quae ⟦Gr: ἂν πᾶς ὗς⟧, ut dīcitur, sat commodē latīnē queat reddere, factūrum mē esse operaepretium exīstimāvī, sī dēlēctās quāsdam ōrātiunculās, eās potissimum quārum fermè ūsus quotīdiē loquendō incidit, ex optimīs quibusque authōribus congererem, congestās in colloquia quaedam redigerem, eāque typīs excūsa parvō aere legenda exhibērem, nōn quod eō vel temeritātis vel dēmentiae redāctus sim, ut bonārum, ut vocantur & sunt, litterārum studiōsīs satis mē facere posse cōnfīdam. Quanquam ô, sed sit ea quibus à superīs concessa est foelīcitās. Puerīs hic noster dēsūdat labor, neque quod post D. Erasmum Rot. & Hadriānum Barlandum praeceptōrem meum, meliōra dictūrum mē vel optāre ausim, nēdum spērāre, sed fortasse quaedam puerīs paulō accommodātiōra, nē quid iīs hāc in parte dēsīderārī possit, quod ut est in proverbiō, Aquila nōn captat muscās, tametsī nec hic cessat Des. Erasmus. Tē igitur mi Canni potissimum dēlēgī, cui haec dicārem, dicātūrus vel Sibrandō Occōnī, vel Heimānō Ruischōniō, vel Hēricō Coggiō, vel Martīnō Aedituō, quibus magis conveniēbat, utpote adolēscentibus, quibus amīcīsque nostrīs commūnibus & ōrnātissimīs & studiōsissimīs, nisi vīsum esset tuī nōminis lēnōciniō puerīlibus dignitātem vindicāre. Valē Aemsterodamī annō Chrīstiānae salūtis. 1534.