Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Egbertus et Laurentius

Ubi tu tam diū mi Laurentī? saeculum mihi esse vidētur quum tē nōn vīdī. Rectēne omnia? quid agis? ut valēs?

Nōn optimē sānē. Aegrōtāvī graviter iam diū, satis cum perīculo, adeō graviter dēcubuī, ut nunquam prīstinam valētūdinem receptūrus vidērer, gravī morbo cōnflictātus sum nec citrā perīculum, unde nec adhūc satis revaluī, mollis etiam num ac languidulus sum.

Dabit Christus Opt. Max. ubi dignābitur meliōra.

Ita spērō quidem, spērō equidem, cōnfīdo fore sī deus voluerit. meliusculē nunc est praeut fuit, iam coepi habēre meliusculē deī beneficiō, coepit morbus paulātim remitti.

Quid tibi est? quid morbī est?

Febris alternīs ferē diēbus recurrēns.

Male pereat tē incolumī.

Sed frīgus iam prōrsus à mē discessit, reverti dēsiit, calor levissimē accēdit.

Quam prīdem tē morbus hic corripuit?

Diēs abhinc plūs minus vīgintī, abhinc ferē mēnsem, ante trēs aut amplius hebdomadas, amplius sunt trēs mēnsēs.

Quid ais?

Sīc est.

Quid ego ex tē audiō?

Id quod rēs est.

Quàm mox cum caelō redis in grātiam?

Nē quid praepropere, ô bone, nihil est quod festīnem, magis etiam convenit lectō cōnfovērī quàm in pūblicum prōdīre, adhūc domī dēsidendum est mihi, dōnec plānē cōnfīrmāta valētūdo fuerit, nē in morbum recidam.

Cōnsule valētūdinī tuae.

Ita fīet.

Noctene somnum capere potes? quiēscis noctū satis ex sententiā?

Nōn nunquam sānē, at nocte proximā minimum dormīvī.

Quī amābo?

Obortum mihi fuit nonnullum stomachī taedium, quo levāto, abscessit enim paulo mox, nōn tam dormiēbam quàm acquiēscēbam.

Nondum stomachus cum cibīs in grātiam rediit.

Hāctenus ferē praeter ⟦aeruisiārias⟧ sorbitiunculas cum paucīs micīs pānis nihil admīsit, nisi nunc uno atque alterō diē.

Bona igitur spēs est salūtis.

Ego vērō semper spē optimā fuī tum etiam, quum morbum maximē urgēret.

Laudo, virum tē iūdico, vir es, isthuc virī est officium.