Colloquiōrum Puerīlium Fōrmulae — Gisbertus et Petrus

Heus Petre quid cessās? tū semper in mōrā es.

Iam ad tē veniam.

Quandō isthuc erit, ad Calendās graecās?

Imò mox.

Age, satis morārum est, quur cessāstī tam diū?

Nōn equidem cessāvī.

Nōn? atquī expectāvī tē ferē sēmihōram.

Ohe, vix sunt sex minūta.

Eāmus dum est tempus, abit diēs, & perlongē est, ōcyus properandum est.

In mē nihil est mōrae.

Movē vērō ōcyus tē.

Moveō.

Videō, sed nihil prōmovēs, nimium lentus es, propterea propere.

Nē quid nimis aiunt, quid malum tam properās?

Opus est.

Placidē, nēmō nōs īnsequitur, nēmō festīnāre compellit.

Tū nunc Callippidem agis, testūdō mihi vidēris.

Nōn queō ōcyus, ita dēfessus sum, lassus iam sum, tū, sī properās, praecurre, cōnsequar iam tē.

Nōn cōgitās hinc longius abesse?

Nōn cōgitās diēs iam esse longiōrēs?

Festīnātō opus est.

Quis nōs impellit?

Metuō nē sērō veniāmus.

Nē metuās nihil perīculī est, nihil est quod vereāre, ista quidem dē rē iubeō tē secūrum esse, veniēmus satis tempori, nōn est quod tantopere festīnēs, tempestīvē satis aderis, nē nimium properēs, aderis in tempore, modo quārta praeteritā est.

Scīsne hoc certō? satīne scīs isthuc?

Oh, Quīn egomet audīvī.

Atquī quod certum reddere possīs, stultum est incertum mālle.

Hoc nihil est Gisberte, nī mātūrē satis adsumus, culpam omnem in mē cōnfertō, quid aliud vīs tibi? quid vīs amplius?

Nae tū haud surdō isthuc dīxistī, meminerō & faciam, id quidem fīet, certum est ita facere.

Liceat.

Nē quid accūsandus sīs vidē.

Quiescē, nē time, taceā modo, ego viderō.