Latine Loquor - Liber Quārtus - Colloquium Tertium

Ades, Augustīne?

Adsum, praeceptor.

Quid agunt duo condiscipulī tuī?

Adhūc docentur ā tūtōre.

Tū vērō iamne prōnūntiāstī contextum praelēctiōnis in crāstinum?

Prōnūntiāvī.

Satisne rēctē?

Satis, beneficiō Deī.

Quis tē audīvit?

Repetītor.

Bene habet: sed est quod monēre tē velim.

Ego hōc audīre percupiō.

Saepenumerō, cōgitandum tibi est, quantum dēbeās bonōrum omnium largītōrī Deō, quī et ingenium et memoriam tam fēlīcem tibi dedit.

Quid Illī nōn dēbeam, quī mihi dedit omnia?

Dīc aliquot eius beneficia praecipua, quemadmodum docuī tē aliquandō.

Dedit mihi caelestis ille Pater corpus, animam, vītam, mentem bonam, parentēs bonōs, locuplētēs, nōbilēs, bene ergā mē affectōs: et quī nōn modo suppeditant mihi cōpiōsē omnia ad hanc vītam necessāria, sed etiam, quod est longē maximum, mē bonīs litterīs bonīsque mōribus tam dīligenter īnstituendum cūrant, ut nihil sit praetereā requīrendum.

Vērē omnia ista dīxistī: sed ūnum praetermīsistī, quod est singulāre Deī beneficium. Scīn' tū, quid sit?

Sine mē paulisper cōgitāre.

Ōtiōsē cōgitā.

Nunc ego reminīscor; sed prō magnitūdine reī, nesciō quibus verbīs id possim exprimere.

Dīc tamen quō poteris modō.

Cōgitō etiam atque etiam.

Dīc tandem.

Innumerābilia sunt Deī optimī maximī ergā mē beneficia, in corpore, in animō, in externīs rēbus: sed nūllum maius nec dīcī nec cōgitārī potest, quam quod Fīlium suum ūnicum grātīs mihi dederit, quī mē miserrimum peccātōrem, et sub satanae tyrannide captīvum ac mortī aeternae dēstinātum redēmit, idque morte suā omnium crūdēlissimā, et maximē ignōminiōsā.

Satis aptē dīxistī et totidem ferē verbīs quot aliās tē docueram. Sed numquid Deus tibi ūnī hōc tantum beneficium praestitit?

Minimē vērō.

Quibus praetereā?

Omnibus, quotquot Ēvangeliō fidēliter ac vērē crēdiderint.

Age, prōfer locum ex Ioānnis Ēvangeliō in eam sententiam.

Sīc Deus dīlēxit mundum, ut Fīlium suum ūnigenitum daret: ut omnis, quī crēdit in eum, nōn pereat, sed habeat vītam aeternam. Nōn enim mīsit Deus Fīlium suum in mundum, ut condemnet mundum; sed ut servētur mundus per eum. Quī crēdit in eum, nōn condemnātur: quī vērō nōn crēdit, iam condemnātus est, quia nōn crēdit in nōmen ūnigenitī Fīliī Deī. Haec est autem.

Hāctenus satis: sed cuius sunt verba ista?

Ipsius Chrīstī, dē sē ipsō loquentis.

Quem alloquitur?

Nicodēmum, quī ad eum noctū vēnit.

Faciat ipse Chrīstus ūnicus Salvātor noster, ut magis ipsius cognitiōne proficiās.

Faciet, spērō.

Perge igitur, ut coepistī alacriter, quod bene vertat Deus in glōriam suī nōminis.

Ita precor.

Eāmus cēnātum.