Latine Loquor - Liber Tertius - Colloquium Octāvum
Admonitus monītōrem vicissim monet. Suspectus caveās, nē sīs miser omnibus hōrīs: Nam timidīs et suspectīs aptissima mors est. In suspiciōsōs.
Persōnae:
Henrīcus, Hermēs.
Henrīcus, Hermēs.
Henrīcus
Cūr sōlus rīdēs?
Hermēs
Quid tua?
Henrīcus
Quia fortasse rīdēs mē.
Hermēs
Unde tibi orta est ista suspīciō?
Henrīcus
Quia malus es.
Hermēs
Omnēs quidem malī sumus: at ego tē peior nōn sum. Nēmō igitur rīdet, nisi aliquem irrīdeat?
Henrīcus
Nōn sīc intellegō: sed quī sōlus rīdet, ut saepe audīvī, aut stultus est, aut aliquid malī cōgitat.
Hermēs
Ista sententia cuius sit nesciō, sed cuiuscumque sit, nōn est semper vēra, tamen admonitōnem tuam in bonam partem accipiō: tēque moneō vicissim, ut caveās suspīciōsus esse: «Nam timidīs et suspectīs aptissima mors est»: ut est in mōrālī nostrō carmine.
Henrīcus
Meminī: bonī tamen cōnsulō admonitōnem tuam.
Ēlocūtiō
- Rīdēre, cachinnārī, tollere cachinnum; solūtē, prōfūsē rīdēre.
- Quid rīdēs?
- Dērīdēs? Irrīdēs? Etiam rīdēs mē?
- Rīdēre, irrīdēre aliquem; lūdere, dēlūdere, illūdere, lūdibriō habēre, suspendere nāsō, lūdificārī.
- Per tēlephōnium colloquī; per tēlephōnium loquī.
- Excipere rīsū aliquem.
- Unde orta est tibi haec suspīciō?
- Unde tibi hōc vēnit in suspīciōnem?
- Suspīciōnem ā sē removēre, propulsāre.
- Suspīciō in eum cadit, ad eum pertinet, in eō residet, cōnsistit.
- Ego nōn sum peior tē.
- Sōlum aut nūllam ēvidentem ob causam rīdēre, stultitiae sīgnum est.
- Cōgitāre aliquid malī.
- Accipere in bonam partem.
- Caveās suspīciōsus esse.
- Suspectus alicuius reī, aliquā rē, super aliquā rē, suspectum esse alicui.
- Bonī cōnsulere aliquid.