Latine Loquor - Liber Tertius - Colloquium Quārtum Decimum

Quīdam domum profectūrus paulō ante vīndēmiam prōmittit amīcō sē cūrātūrum, ut et ille eōdem arcessātur. Exemplum puerīlis amīcitiae.

Persōnae:
Philippus, Prōtāsius.
Philippus
Quandō profectūrus es domum?
Prōtāsius
Crās, Deō iuvante.
Philippus
Quis iussit?
Prōtāsius
Pater.
Philippus
Quōmodō autem iussit?
Prōtāsius
Ad mē scrīpsit superiōre hebdomadā.
Philippus
Quō diē litterās accēpistī?
Prōtāsius
Diē Veneris.
Philippus
Quid continēbant praetereā litterae?
Prōtāsius
Omnēs rēctē valēre, proximīs diēbus initium fore vīndēmiae.
Philippus
Ō fortūnātum, quī vīndēmiātum properās!
Prōtāsius
Vīs dīcam patrī meō, ut tē arcessat?
Philippus
Quam grātum mihi fēcerēs! Sed vereor, ut velit.
Prōtāsius
Immō gaudēbit, cum propter nostram coniūnctiōnem tum vērō quia et Latīnē colloquendō nōs exercēbimus, et dē studiīs ūnā interdum cōnferēmus.
Philippus
Ō, gaudiō tōtus exsiliō. Amābō tē, id cūrā, mī animule.
Prōtāsius
Sentiās: interim Deum precēmur, ut dicta, facta, et cōnsilia nostra vertat in glōriam suī nōminis.
Philippus
Bene monēs, et certē ita expedit facere.

Ēlocūtiō