Latine Loquor - Liber Secundus - Colloquium Quīntum
Ēduārdus et Fēlīx cōnferunt annōs suōs. Laudātur doctī paedagōgī dīligentia: item bonī patris prūdentia in līberōrum īnstituendōrum cūrā. Agnōscitur eā in rē Deī beneficium. Exemplum exercitātiōnis in linguā latīnā ā tenerīs annīs peractae.
Persōnae:
Ēduārdus, Fēlīx.
Ēduārdus, Fēlīx.
Ēduārdus
Quot annōs habēs?
Fēlīx
Tredecim, ut ā mātre accēpī: tū vērō?
Ēduārdus
Equidem nōn tot habeō.
Fēlīx
Quot igitur?
Ēduārdus
Deest ūnus.
Fēlīx
Sunt ergō duodecim. Sed frāter tuus quotum agit annum?
Ēduārdus
Quīntum.
Fēlīx
Quid ais? Iam latīnē loquitur.
Ēduārdus
Quid mīrāris? Semper habēmus domī paedagōgum et doctum et dīligentem: semper nōs latīnē loquī docet: nihil vernāculum effert, nisi aliquid dēclārandī causā: quīn etiam patrem nōn audēmus nisi latīnē alloquī.
Fēlīx
Numquam igitur vernāculē loquiminī?
Ēduārdus
Sōlum cum mātre, idque certā quādam hōrā, cum illa nōs ad sē vocārī iubet.
Fēlīx
Quid agitis cum familiā?
Ēduārdus
Cum familiā rārus est nōbīs sermō, et quidem tantum in trānsitū: et tamen famulī ipsī nōs latīnē alloquuntur.
Fēlīx
Quid ancillae?
Ēduārdus
Sī quandō ūsus postulat, ut eās alloquāmur, ūtimur sermōne vernāculō, ut solēmus cum ipsā mātre.
Fēlīx
Ō vōs fēlīcēs, quī tam dīligenter docēminī?
Ēduārdus
Beneficiō Deī, quem dōnī auctōrem habēmus, quī cūrat nōs tam accūrātē ērūdiendōs.
Fēlīx
Certē eius reī laus et honor ūnī caelestī Patrī dēbētur.
Ēduārdus
Sed quid agimus? Iam audiō recitārī catalōgōs.
Fēlīx
Ergō festīnēmus.
Ēlocūtiō
- Quot annōs habēs? (sex, septem, octō, vīgintī, trīgintā, quadrāgintā etc).
- Quotum agis annum? Quotum agitās annum? Resp. septimum, octāvum, vīcēsimum, vīcēsimum prīmum, secundum, trīcēsimum, quadrāgēsimum etc.
- Quot annōs nātus es? Trīgintā ūnum, quadrāgintā duōs etc.
- Māior mē est duōbus annīs.
- Nōn māior ... nātū maximus, nātū minimus.
- Ratiō est in prōmptū.
- Frāter tuus agit annum quīntum, decimum, vīcēsimum.
- Loquī latīnē, graecē, hēbraicē, gallicē, italicē, germānicē.
- Habēmus praeceptōrem doctum et dīligentem.
- Quis docuit tē latīnē loquī?
- Doctus latīnē ... doctus latīnīs litterīs.
- Docēre linguam latīnam mercēde ... docēre aliquem aliquid.
- Docēre aliquid ita esse.
- Nihil vernāculum effert.
- Efferre animum ... efferre aliquem ... efferre pedem portā.
- Efferre laudibus aliquem in caelum ... efferre verbīs aliquem.
- Dēclārāre aliquid ... dēclārāre benevolentiam suam in aliquem.
- Dēclārāre voluntātem suam.
- Alloquī aliquem latīnē.
- Locūtī sunt inter sē germānicē.
- Māter mē vocāvit ... Paedagōgus meus iussit mē hoc facere.
- Iubēre, mandāre, praecipere ... iubēre aliquem aliquid.
- Rārus est mihi sermō cum familiā.
- Nūllus mihi omnīnō cum illō umquam sermō fuit.
- In trānsitū cum illō mihi tantum sermō fuit.
- Tempus postulat ... ratiō, rēs, fidēs, amīcitia, necessitās.
- Postulāre aliquid ab aliquō.
- Ūtī sermōne vernāculō ... latīnō, germānicō.
- Ō vōs fēlīcēs!
- Pater nōs cūrat accūrātē ērūdiendōs ... vel ut ērūdiāmur.
- Cūrāre studiōsē dīligenterque aliquid.
- Cūrēs negōtium cōnficiendum, i.e. cōnficī, vel, ut cōnficiātur.
- Audiō recitārī catalōgōs.
- Recitāre memoriter ... ē memoriā.
- Recitāre ex scrīptō.
- Unde incipiam recitāre? ... incipe ab eō locō, ubi proximē dēstitistī.
- Incipe ubi proximē fīnīvistī.
- Festīnāre, accelerāre, properāre, mātūrāre.
- Properē, festīnanter, celeriter, vēlōciter, ocius, raptim, cursim, in trānscursū.
- Festīnā lentē.