Dialogī XLII - Dialogus Vīcēsimus Tertius

Quem quaesō vel ōrātōrem, vel poētam praeceptor statuit vōbīs iīs contractiōribus diēbus ēnarrāre?

Nūllī adhūc certō scrīptōrī nōs admouit tradens interim quaedam ex Laurentiō praecepta, quae ex omnibus ēlegantiārum librīs ipse magnō studiō nec minōre iūdiciō sēlēgit.

Cuperem & ego eadem vidēre. Sunt enim mihi quoque iuvenēs aliquot ēloquentiae studiō dēstinātī.

Ā prandiō mittam tibi per hunc nebulōnem meum, sed eā lēge, ut ante coenam recurrant.

Imō sub merendam sī volēs. Sed quidnam augurāris statuisse interpretem vestrum dē praelegendō autōre latīnō?

Nihil nisi quod frequenter in suīs praelēctiōnibus laudat nōbīs Erasmī dialogōs.

Istī minimē placent quibusdam hominibus, in quōs optimē quadrat illud Terentiānum: Est genus hominum, quī esse sē prīmōs omnium rērum volunt, nec sunt,

Istīs nihil placet, nisi quod barbarum est, ac stylum habet frātrālem.

Sed ego id ūnum vereor, nē dialogōrum haec sylva excutiat ē manibus iuvenum Terentiī Comoediās ēlegantissimās.

Longē aliter ego sentiō, praegustatīs dialogīs multō parātiōrēs nōs ventūrōs ad lēctiōnem cōmicam.