Dialogī XLII - Dialogus Ūndētrīcēsimus

Quis cubiculī forēs pulsāvit?

Chrīstiānus vetus ille congerrō tuus.

Cuius tū reī grātiā tam profundā vesperā nōs adīs mī Chrīstiāne?

Praeceptor hūc mē mīsit, quī tē ad studium hortārer ēloquentiae, is multō fert aegerrimē, tē tam ignāvum esse, dē cuius ingeniō maxima quaeque sibi pollicēbātur, in tōtā scholā suā dīcit nōn esse alium aequē ā literīs aliēnum.

Studēre nōn possum, quandō ille mē tam frequenter obiūrgat.

Ō caecam pueritiam, nōn vidēs miser isthuc facere suōrum amantissimum praeceptōrem, ut tē excitet, ut accendat, ut ad meliōrem mentem redūcat? quid sī ille (quod faciunt plagōsī istī Orbiliī) quotidiē caederet, raperet, tunderet, verberibus ac minīs excarnificāret?

Cōnstat hāc viā nōn paucōs iuvenēs ōdisse citius quàm amāre studia coepisse.

Tū igitur chārissime Rumolde, praeceptōrem nactus tam ērudītum tamque hūmānum, fac resipīscās. Nunc dum viret aetās, dum flōrent annī, comparā tibi virtūtem, scientiam ac bonās artēs: hae sunt ille dīvitiae, quās nec tempestās adimere, nec ignis exūrere, nec ūlla vīs hominum ēripere possit. caetera omnia quae possidentur in terrīs, fluxa, fragilia, & cadūca fortūnae bona sunt. Nōn sit grave, nōn sit molestum annōs aliquot labōrem hunc suscipere, quī sōlus Marōnem illustrāvit, Cicerōnī, Sallustiō, Plīniīs fāmam dedit, Lucānum, Ovidium, Persium, Iuvenālem, tot poētās clārōs fēcit, ut philosophōs taceam, quōrum tōta quamvīs longa vīta, nihil aliud quam clārus ac dēlectābilis labor est.

Tuus iste sermō Chrīstiāne suāvissime ita mē pungit, afficit, rapit, ūrit, inflammat, relīquit scintillās & aculeōs quōsdam in animō meō. Quamobrem agō tibi immortālēs grātiās prō tam amīcā admonitiōne, deinceps ita studiīs fācundiae invigilātūrus, ut minimē frustrā nōs adiīsse videāris.

Sī ita in animum induxistī tuum, quaesō ut superīs bene fortunantibus absolvās quod aggrederis.