Dialogī XLII - Dialogus Duodētrīcēsimus

Nihil iam diū audīstī dē Iohanne Barbiriō congerrōne nostrō mī Hector, ubi terrārum agat? quid rērum gerat?

Audīvī esse eum Lovāniī. & in eā scholā convīvere eximiō illī theologō Martinō Dorpiō.

Ō fēlīcem adolēscentem, quī quidem in eam vēnerit domum, ubi nihil nisi sānctum, nihil nisi ērudītum sit auditūrus.

Hesternō diē mīsit is mihi strēnulam ineuntis annī.

Quidnam? dīc rogō.

Membrāna erat, in quā dēpinxerat quīdam trēs illās deās inter sē dē fōrmae praestantiā sēriō contendentēs.

Huiusmodī strēnula magis conveniēbat dōnārī puellārum amātōrēs, quam scholasticum & assiduē librīs affixum hominem.

Nōn id dīcās, sī sciās quō id cōnsiliō fēcerit.

Audīre percupiō.

Ut Iūnōnī ac Venerī Minervam velut alter Paris praeferrem, quantō quae haec Trōiānō Paridī in certāmine prōmīsit, meliōra sunt ac praestantiōra dīvitiīs, quās Iūnō & pulchrā coniuge, quam Venus prōmīsisse trāditur.

Tū igitur quandoquidem beneficium beneficiō pēnsandum est, quid illī remīsistī?

Cōnātus sum equidem remūnerāre beneficium, nisi ille extrūsō in hōc ā sē puerō iniūnxisset nē quicquam reportāret, quod sī fēcisset, fore ut reversus, domō exturbārētur herīlī.

Istud haud tibi displicuit, nī fallor, quī soleās accipere multō libentius quam dare.