Dialogī XLII - Dialogus Ūndēquadrāgēsimus

Cōnsuluī hodiē fīlī chārissime parochum templī nostrī, virum (ut tē saepius audīvisse crēdō) ērudītum, & sānctum. Is mihi suāsit ut ad sacrārum studia literārum potius tē Lovānium quàm Parisium ablēgārem. Dīcit nusquam melius, nusquam incorruptius tractārī ēvangelicam doctrīnam, & plūrēs habet ea schola eximiōs dīvīnae mentis interpretēs.

Tibi mē obsequī & pārēre est aequum parēns optimē, quōcunque mīseris, quōcunque abīre mē iusseris.

Laudō mī fīlī, & mē vicissim facillimō ūteris patre. Lovānium ubi advēneris, ita vīvitō, ita tē geritō, ut sīs doctōribus tuīs, quam chārissimus, ac illum fac imitēris adolēscentem in Cōmoediā, dē quō dīcitur: Nūllī laedere ōs, arrīdēre omnibus, nunquam praeferēns sē aliīs, ita ut facillimē sine invidiā laudem inveniās, & amīcōs parēs.

Faciam pater quae monēs omnia.

In scholīs attentē fac audiās eōs quī profitēbuntur. Viam sapientiae mōnstrābunt tibi, & per sēmitās tē dūcent aequitātis: quās cum fueris ingressus, nōn arctābuntur gressūs tuī, & currēns nōn habēbis offendiculum. In eādem scholā vidē, nē dēlectēris in sēmitīs impiōrum, nec placeat tibi malōrum via, quī nōn dormiunt, nisi cum malefēcerint, nec capitur somnus ab eīs, nisi supplantāverint.