Dialogī XLII - Dialogus Duodēquadrāgēsimus

Aleae lūdō pecūniam omnem perdidī.

Dīxīn tibi cum vincerēs, ut foenus id esse, nōn lucrum exīstimārēs?

Meminī.

Ita ferē solet in hōc lūdō ēvenīre, ut quī initiō vincit, posteā exhauriātur, ac plērunque vērum sit quod ā Marōne dictum est: Quisquis habet nummōs veniēns exībit inānis. At tibi iactūra haec melior fuerit, quàm successus: hīc enim ad lūdendī studium excitāre & accendere potuisset, damnum vērō tē fortasse inde retrahet.

Nesciō. vidēmus enim, ut quī semel in hōc barathrum inciderit, nec pudōre nec damnō revocētur. Quam multōs nōvī, quōs īnsānābilis hīc morbus ad egestātis terminōs redēgerit, ac Īrō reddiderit pauperiōrēs Homēricō.

Fēlīx quem faciunt aliēna perīcula cautum. Scītum est (inquit Cōmicus) ex aliīs perīculum facere, tibi quod ex ūsū fīet.