Dialogī XLII - Dialogus Ūndecimus

Vocor in patriam praeceptor hūmānissime.

Quidnam est negōtiī?

Pater dēcessit ex pleurēsī.

Fēlicius est aliquandō morī quam vīvere, et mortālis erat ille, hāc lēge nātus erat, ut aliquandō fātālī concēderet necessitātī. Mitte igitur fīlī nihil profutūrās lachrymās, ac deum op. max. precāre, ut animae dēfūnctae velit esse propitius.

Faciam ita ut monēs praeceptor. Nunquid est, quod ā mē cūrārī velīs?

Nihil, nisī ut optimae foeminae mātrī tuae salūtem annūntiēs nōmine meō, ac reditum mātūrēs. Nōn enim potes citrā dispendium ā librīs tuīs abesse diūtius.

Nihil aequē cupiō quam hūc quamprīmum recurrere.

Pēne mihi exciderat quod maximē iniūnctum tibi oportuit: Agit in solō tuō natālī Henrīcus Vērōnēnsis noster discipulus, cuius pater mihi prō fīliī īnstitūtiōne, et contuberniō dēbet corōnātōs xx.. Hunc adībis, ut hōc pecūniae tibi adnumeret.

Faciam equidem lubēns praeceptor optime, sed vereor nē redeam inānis. illō enim nihil est tēnācius, & prō hostibus habet omnēs quī petunt aliquid.

Tamen conveniēs hominem. Sī nihil adnumeret in iūs vocābitur. Nunc abītō.

Valē praeceptor ērudītissime.

Et tū bene valē animō meō chārissime alumne.