Dialogī XLII - Dialogus Duodecimus

Nunquam audīvistī Roberte, quī dīcerent, poētārum lēctiōnem officere mōribus?

Audīvī persaepe, vērum istud nunquam mihi persuādērī potuit. Versātus enim annōs complūrēs in hōc studiō, plūs invēnī mōrālis philosophiae in poētārum librīs, quam in eōrum commentāriīs, quī hodiē summī & cōnsummātī habentur philosophī.

Quid narrās?

Ut aliōs taceam, lege Horātiī epistolās, ēvolve sermōnēs eiusdem, scatent iī librī sententiīs, quibus ille ad virtūtem hortātur & ā vitiīs dēterret.

Mē miserum, quī flōrem aetātis in nūgīs quibusdam sophisticīs contrīvī.

Bonō sīs animō, nūlla aetās sēra est ad discendum, fac amāre haec studia incipiās. Nihil est tam difficile quod hōc pactō nōn sīs cōnsequūtūrus.

Bene monēs, & ego tē autōre, nunc relictīs sophistārum librīs, ad poētārum lēctiōnem mē cōnferam.

Hōc sī fēcerīs ut melior ēvādās, neque mē huius cōnsiliī, neque tē unquam poenituerit incoeptī. Ūnum tē admonitum velim, ut hōc in studiō apēs imitēris, quae nōn omnibus flōribus similiter īnsīdunt, neque ex iīs ad quōs advolārint omnia cōnantur auferre, sed ea tantum quae ad mellificium necessāria nōrint.

Teneō quid velīs & ita facere certum est.