Dialogī XLII - Dialogus Tertius Decimus

Aulicōrum fīliōs spē quādam īnstituere quid est?

Est vēnārī in marī, et piscārī in nemoribus: prōmittunt enim aureōs montēs aulicī, sed prōmittunt tantum.

Nōn magnī faciunt līberōrum īnstitūtōrēs.

Imō hīs praeferunt etiam quōs habent ā mātulīs, sī quandō aliquid sit cōnferendum.

Post annōrum vīgintī servitūtem, & operam līberīs suīs nāvātam, vix solent triobolāre sacerdōtium dare prō stipendiīs.

Nōnne igitur bene tibi dīxisse vidētur psalmographus Nōlīte cōnfīdere in prīncipibus, in quibus nōn est salūs?

Nimis vērē. Nōs quoque nōn semel ā purpurātīs istīs dēlūsī sumus, quī sī quid prōmīserint, monērī sē nōn patiuntur, & tamen ubi oblāta occāsiō est, nōn meminerunt.

Proinde sī sapīs, recipitō negōciātōrum fīliōs, hāc viā multō citius dītēscēs. Est hōc genus hominum nōn verbīs ut aulicī, sed rē ipsā līberāle, & favet studiīs. Novī Brūgīs novī in aliīs emporiīs mercātōrēs, patrōnōs doctōrum hominum maximōs: In aulā, praesertim nostrāte nē ūnum quidem.

Faciam ita ut monēs, & gaudeō tē mihi contigisse monitōrem in tempore.