Dialogī XLII - Dialogus Quārtus Decimus

Quae mī Iohānnes crās est hōra lēctiōnī cōnstitūta?

Nūlla. Fēriae sunt futūrae. Est enim is diēs sacer.

Cui dīvō?

Hupertō.

Is vēnātōrum deus est. Crās igitur tūtī sunt ā canibus leporēs.

Apud Gallōs minimē.

Quid ita?

Haec gēns nōn aliter eō diē litat Hupertō, quam vēnātū, ac in sectandīs quadrupedibus, crās ūnicuique licēbit vēnandī grātiā & prīvātōrum saltūs ingredī. Quod sī quis aliās solitus, eō diē nōn vēnētur, poenās dat Galliae praefectō. adeō hōc flāgitium est illīs.

Quās poenās dat ille quī nōn sit vēnātus?

Interdīcit eī praefectus in eum annum ēsū cervīnae carnis.

Quid sī post interdictum comēderit?

In rabiem cāsūrus putātur, quā labōrāre solent, quōs rabidus momorderit canis.

Sī tam sānctum est Gallīs fēstō diē vēnārī, cūr igitur in sacrīs canōnibus prohibētur, nē quis tum exeat vēnātum?

Rēctē ita statūtum est in canōnibus. Nam sī sānctum esset vēnārī fēstīs diēbus, nōn ipsī Hupertō adhūc īdōlōrum cultōrī, diē natālis dominicī aliīs in templō ad ārās dēsidentibus, vēnantī ferāsque magnō studiō īnsectantī cervus occurrisset inter cornua signum crucis gestāns, quemadmodum pingitur in tabulīs. Hōc enim ideō factum esse vidētur, ut scīret ille peccātum esse.

Tū ne crēdis hōc ita accidisse?

Legitur in legendā aureā.

Imō plumbea vērius. Quam multa illīc narrantur, quae nunquam dīvī fēcērunt in terrīs, & tamen reperit hīc īnsignis liber ā quibus amētur, ac pēne studiōsius legātur quam ēvangelium, frequentius item cum honōris praefātiōne citētur in cōnciōnibus frātrum, quam Paulīnae epistolae.