Dialogī XLII - Dialogus Trīcēsimus Sextus

Rursus uxōrem dūcere cōnstituī.

Isthuc nē cōgitārēs quidem, sī lēgissēs quae modīs omnibus maximī virī dē mulierum ingeniīs memoriae ac literīs prōdidērunt.

Ad secundās nūptiās animum adiēcī.

Sī prīmīs nūptiīs domārī nōn potueris iam ad secundās trānsitō. Sī nec illae tē domuerint, appetēs & tertiam uxōrem.

Sine uxōre nōn possum vīvere.

Quī ex prīmā uxōre līberōs habet, hīs novercam superindūcēns, nōn aliud agit, quam sī manibus suīs in propriās aedēs incendia mittat. Quam multōs novercālibus odiīs domūs suae tranquilitātem turbāsse compertum est? Quid enim est aliud marītālis vīta, & praesertim cum secundā uxōre, quàm continuae rixātiōnis alimōnia, & lītigiōrum nutrīcula? Proinde sī continēre nōn possem, nisi dīvīnā id lēge vetitum esset, concubīnam citius quàm secundam uxōrem admīserim, ac prōlī novercam addūxerim.

Novā uxōre mihi est opus.

Ōs dūrum atque indomitum, sī ad tē frēnandum coniugiō est opus alterō.

Sine uxōre mihi gravis est vīta.

Age age dum urget adolēscentia, ubi haec dēferbuerit sciō dolitūrum. Nescīs miser, nescīs quam sit dulce in vacuō dormīre cubīlī.