Dialogī XLII - Dialogus Trīcēsimus Prīmus

Unde fit ut sacerdōtēs quō plūs habent, hōc plūra cupiant?

Crēscit amor nummī, quantum ipsa pecūnia crēscit, unde vidēre est quōsdam esse deciēs canonicōs, ac totiēs pastōrēs, quōrum sacerdōtiōrum tam hūberēs, plērunque sunt prōventūs annuī, ut inde trīgintā possint alī sacerdōtēs.

Quid istī dē sē futūrum putant?

Ut postquam annōs aliquot suāviter vīxerint, rēctā in caelum dēmigrent, sī ex sacerdōtiīs quō iūre quāque iniūriā quaesītīs portiunculam aliquam relinquant pauperibus atque egēnīs, quibus nē teruntium quidem in vītā dederint.

Sīc illī sē crēdunt satisfacere Chrīstō?

Ita.

Quantō sum ego fēlīcior, quī facultātibus mihi ā patre relictīs contentus vīvō, & nihil tāle ambiō?

Nōn potes tū quidem ambīre obstante domī uxōre.

Quid ita? In Germāniā superiōre presbyterī salvīs praebendīs et canonicātibus etiam uxōrēs dūcunt.

Absit ut illōrum facta nōbīs in exemplum vocēmus, faciunt hōc illī contrā sānctae Rōmānae ecclēsiae dēcrēta, quibus nōn pārēre est impium.

Illī impium et inīquum exīstimant, sī quis pāreat.

Suō perīculō exīstimant, ōlim impietātis ac rebelliōnis suae poenās luitūrī, cum summus ille et immortālis pontifex terram vēnerit iūdicātūrus. Haec erit mors aeterna, quae manet omnēs quī ab ecclēsiā Rōmānā dēscīscunt.