Dialogī XLII - Dialogus Sextus Decimus

Tōtus ne in aulam commigrāverās Pamphile?

Quam vellem in caulā interim.

Versābāris illīc inter purpurātōs, in deōs quōsdam terrestrēs. Quotidiē prōdībās indūtus purpurā & byssō, & cōmessābāris quotidiē splendidē.

Splendōrem istum nimis quam libenter relīquī.

Fortasse quod ea nōn nōrās, quae maximē sunt aulica.

Ista percupiō ex tē audīre ac discere.

Vīs igitur eō recurrere?

Nihil minus, vērum ut eadem aliīs quibus bene faveam commemorāns, eōs ab aulicā vītā, hōc est, splendidā quādam miseriā dēterream.

Nunc igitur audī: Ut grātus essēs, ut commodē agerēs, blandē salūtāre dēbuistī, complectī, cēdere viā, aperīre caput, subinde repetere honōris & chāritātis titulōs, laudāre affātim, pollicērī benīgniter, assentārī etiam mōriōnibus. Ipsī prīncipī commodē subservīre, adōrātiōne arrīdēre, aut alia quaedam id genus, inūtilis pudor abstergendus erat, ac nātīvō vultū domī relictō, quasi persōna sūmenda. Ad haec sī sīs indocilis, probō quod relīqueris aulam. Nam sine hīs mōribus nihil aliud erās in aulā futūrus quam asinus inter simiās.

Maximā tibi habeō grātiam Carīne, quod haec amīcō tam amīcē impartīverīs, eadem & ego contubernālibus quibusdam meīs impartiam, quī dē aulā adeundā iampridem inter sē cōnsultant, nōn magis ad haec quae dīxistī modō idōneī, quam asinus lyrae, aut citharae est is quī canere nesciat.