Dialogī XLII - Dialogus Septimus

Nōn dīcī potest mī Iodoce, quam dēlectārit, quantā voluptāte remorata sit animum meum haec āctiō. Nūlla voluptās, nūllae sunt dēliciae, quās cum hisce lūdīs cōnferre velim, dīc rogō quis īnstituit hanc iuventūtem?

Nōn ūnīus, sed plūrium hīc labor est, plūrēs sunt autōrēs, ducēs, praefectī: collēctītius grex est.

Ēmoriar sī quid unquam vīderim, lēgerim, audierim, quod placēret magis.

Bene habet sī hīs quoque in omnī doctrīnārum genere prīncipibus virīs ita placuit, ita probētur, ut tibi.

Nōn dubium est mihi, quīn doctīs probētur omnibus. Nam indoctōs sciō nihil mōrāminī, sed quō nunc abīs?

Intrō ad meōs, quō mē vocant domestica negōtia. Tū valēbis in crāstinum. Vōs quoque spectātōrēs optimī, valēte quam optimē.