Dialogī XLII - Dialogus Octāvus

Canōnicus sum.

Bene habet, sī citrā sīmoniacam labem hūc pervēnistī. Aliquot enim sēculīs perpaucī ad honōrēs ecclēsiasticōs aliā viā grassātī sunt.

Nactus sum praebendam.

Praedam vērius dīxeris: Multī enim ita versantur in hōc negōtiō, ut nihil aliud, quam praedārī videantur.

Obtigit mihi Canōnicātus.

Vidē nē incontinentius vīvendī praestita sit materia. Permultōs glōriārī videās Canōnicī vocābulō, quī interim ab ipsā rē longius absunt, quam dīstat ortus ab occidente.

Gaudeō mē Canōnicum esse factum.

Bona pars hominum gaudet sacerdōtiōrum accessiōne, quod inde spērent sibi quotannīs reditūrās aureōrum myriades aliquot: Nōn quod melius ac sānctius vīvendī oblāta sit occāsiō.

Rōmānus pontifex mē Canōnicum fēcit.

Ex līberō servum fēcit. Et hīc videndum est tibi, nē eōs imitēris, quī māne siccī ac iēiūnī in templō psallunt, ā prandiō ūvidī ac sacrōrum immemōrēs, aut dormiunt, ut & coenae sufficere possint, aut tālōs in pyrgum prōiiciendō trānsigunt hōrās.

Mē fēlicem quī Canōnicus sim factus.

Isthuc dīcam, istum honōrem tibi grātulābor, sī ita versātus fuerīs in hōc mūnere, ut hominēs intelligant tē nōn sōlum nōmine, sed rē & vītā Canōnicum esse. Meminerīs tē praebendae istīus, quam vocant tum cūrātōrem, tum dispēnsātōrem esse, ut cuiusvīs necessitātī commodēs, ut cuivīs dēs petentī, atque indigentī. Quemadmodum enim deus aliīs ēloquentiam, aliīs rērum agendārum cōnsilia, aliīs magnum dedit in perīculīs obeundīs animum, breviter aliīs alia dōnāvit, ita quibusdam dīvitiās quoque dedit, nōn ut suae quisque serviat libīdinī, sed perinde ut ēloquēns aliīs commodat linguā, prūdēns aliīs cōnsiliō commodat, ita dīvēs quoque aliīs pecūniā commodet.