Dialogī XLII - Dialogus Quīnquāgēsimus

Quā valētūdine es?

Labōrō iam tōtum trīduum tussī molestissimā.

Hanc unde contrāxistī?

Opīnor ex itinere.

Quō itinere?

Iohannēs Ciriacinus & ego profectī sumus Gandāvum proximā hebdomadā, ut praeceptōrem nostrum salūtārēmus, quī nunc octōgintā nātus annōs, vītae fābulam perāctūrus propediem vidētur.

Illīs diēbus ventī spīrābant longē pestilentissimī. Domī tunc manendum erat, atque in aliud tempus rēiīcienda profectiō, sī ratiōnem valētūdinis habēre voluissētis.

Rēctē admonēs, at cōnsilium hoc post perāctum iter nōbīs inūtile est. Convēnimus illīc ērudītum ac parī modestiā praeditum virum Eligium Haucārium.

Hōc nēmō vīvit nostrī amantior homō, nec cui magis ego sum dēvīnctus.

Quō nōmine?

Is in scholā suā duōs fīliōs nostrōs iam plūs biennium bonās literās docet.

Hunc praeceptōrem grātulor illīs. Nōn enim dubitō quīn studiō ac vigilantiā Eligiī ad patrium solum reditūrī sint bene literātī. Et sapis tū quidem vir optime, quī līberōs nōn commīseris plāgōsō cuipiam, et artium bonārum rudī magistellō, apud quem in eam īnfantiam ēvāderent, quae tē perpetuō torquēre potuisset.