Dialogī XLII - Dialogus Quīnquāgēsimus Secundus

Nē Dēmosthenēs quidem ōrātiōne expresserit, quantum gaudeat, laetētur, exultet tōta sodālitās, quod incolumis Lovānium ē Selandiā redieris. Quandō igitur appulistī Andrēa suāvissime?

Herī sub coenam.

Hospitem ne tuum convēnistī, ac praeceptōrem?

Convēnī utrunque.

Praeceptor quid ait? Succēnset ne tibi quod tam diū abfueris?

Quī posset, cum per mē nōn steterit?

Tū quidem nigrior nōbīs redīstī. Putō versātum tē ac pōtitāsse in Selandiae Salīnīs, cum mulieribus illīs nive candidiōribus, quae salem coquunt.

Nōvī tuum nāsum, sed aliās tāliōnem expectā. Nunc dē studiīs vestrīs nārrā quaesō mihi, quod absentibus nōbīs ēnārrāverit tibi praeceptor.

Theodōrī grammaticārum īnstitūtiōnum ēnārrātiō absolūta est, praelegiturque hōc tempore mihi ac aequālibus meīs Lūciānī dialogus lepidissimus, Suetōniāna quoque interpretātiō ad calcem perducta est.

Exercuistis ne interim stylum?

Maximē. Ego inter caetera composuī prōflīgātae pācis epitaphium.

Aptissimum temporī argūmentum, prīncipibus hodiē inter sē dē rēgnōrum fīnibus, sacerdōtibus vērō, dē iūre decimārum, ēnsibus, iaculīs, saxīs, omnīque armōrum vī (ut Moria dīxit) belligerantibus.