Dialogī XLII - Dialogus Quīnquāgēsimus Quīntus

Sacerdōs quispiam praedīvēs Rōmae dēcessit.

Ex eius morte quot iam vacant sacerdōtia?

Cūrae pastōrālēs quās vocant undēvīgintī, Canōnicātūs undētrīgintā, Sacellāniae cum persōnātibus undēquadrāgintā.

Dīvī immortālēs, ūnus ne homō tantum potuit annuōrum vorāre prōventum?

Obiit & abbās quidam Brabantus in eādem urbe, cui nunc audiō suffectum alium īnsignī virum sānctimoniā.

Ego igitur Louānium properō, nōminātiōnem, quam dīcunt artium facultātis occupātūrus, tē rogō mī Pancrātī, quod mihi dīxtī, ne cui dīcās aliī. Nam tot habet Argōs, tot habet (ut vulgō loquuntur) sacerdōtiōrum snaphanōs Louaniēnsis schola, et quod magis mīrēris ex illō hominum genere quī sacrīs initiātī sānctiōribus student literīs.

Rem novam audiō, cum tālēs admoneat vertex rāsus omnibus huius mundī cupiditātibus līberum esse oportēre Chrīstō dicātum, & sānctae literae nihil doceant aliud, quam terrēnae contemnere, hōc quidem est vēndere omnia quae in hāc vītā possidentur, & ipsam emere margarītam, id est, Chrīstī Ēvangelium, omnibus rēbus anteferendum.

Haec semper illōrum cantilēna est: Quantum valet in portātīs? Hanc in scolīs, in prandiīs, in merendīs, in coenīs, in repōtiīs, illōrum, atque etiam in templīs audiās quaestiōnem.

In templīs ais? Dominī vōx est: Domus mea domus ōrātiōnis vocābitur.

Ōrant & iī in sacrīs aedibus, dīcunt, Adveniat rēgnum tuum, vōtīs ardentiōribus optantēs rēgnum mundī, id est, ecclēsiasticōs honōrēs & sacerdōtia, quam rēgnum illud spīrituāle, quod in Chrīstō renātōs asserit in lībertātem.

Haec igitur est generātiō quaerentium nōn dominum, sed quaerentium faciem aurī et argentī.

Nōn minus vērē quam fēstīviter isthuc dīxistī. Prō iīs enim quotīdiē rixantēs, dītant copiistās, nōtāriōs, advocātōs,