Dialogī XLII - Dialogus Quadrāgēsimus Sextus

Fīlium āmīsī.

Cum multīs āctum esset melius, sī nunquam līberōs suscēpissent. M. Antōnius, quem philosophum dīxit antīquitās, quàm graviter tulit in vītā Commodum fīlium. Augustus quoque fīliās cum mōrum improbitātem sustinēre nōn posset, nōnne ā cōnspectū remōtās relēgāvit? Optābat īdem coelebs vīvere ac sine līberīs morī. In prīvātīs alius āleā rem patriam dīlapidat. Alius noctēs diēsque pōtitat. Alius furtīs aut adulteriīs omnem parentis domum atque familiam dehonestat, ac nōn ūnō modō solicitam habet.

Dēcessit fīlius, in quem studiī tantum atque labōris contuleram, quem etiam senectūtis meae baculum mihi prōmīseram.

Nātūrāle est morī: ut diēī nox, ita mors vītae succēdit. Nōn quicquid flōrum vērnō tempore nitēscit in arborum rāmīs, ad frūctum pervenit. Ut flōrēs, sīc & hominēs occidunt. Sērius aut citius mētam properāmus ad ūnam.

Diūtius vīvere potuit fīlius.

Nescīs an illī fuerit prōfutūra vīta longior. Multōs nōvī quō diūtius vīverent, hōc dēteriōrēs fierī.

Dēcessit iuvenis, quī potuit vītae fruī mūneribus.

Quae tū ista quaesō exīstimās vītae mūnera? an aegrōtāre, angī, solicitārī, nunquam quiēscere?

Ēreptus est mihi fīlius.

Tuus nōn erat, nātūrae erat. Repetit illa quod suum est. tū sī invītus dēpositum reddās, vidē nē iniūstus dīcāre.

Sōlitūdō mē excruciat.

Nōn potest in sōlitūdine vītam agere, quī virtūtēs familiārēs habet.

Sine haerēde dēcēdam ac moriar.

An quisquam dignior haerēs quàm deus immortālis? Pecūniam & facultātēs tuās in egentium ūsūs diffunditō, et optimum īnstitueris haerēdem.