Dialogī XLII - Dialogus Quadrāgēsimus Septimus

Cuperem tē sānctissimō indulgēre coniugiō.

Metuō nē mōrōsa, nē impudīca contingat uxor, nē impiī prōveniant līberī.

An ignōrās hominum ista vitia esse, nōn coniugiī?

Ā coniugiō mē dēterrent in mentem venientēs tragoediae: Ab hāc adulterā secūrī percussus est marītus, ab hāc venēnō su[b]lātus, ab illā mōrum odiō ad mortem adāctus.

Quīn potius succurrunt optimae ac virōrum amantissimae foeminae Cornēlia Gracchōrum parēns Pompeia, Catōnis Portia, nōminis aeternitāte dignissima Arthomisia, & complūrēs aliae.

Mīror tē dīcere complūrēs, cum rāra sit avis mulier proba.

Rārā uxōre fac tē dignum praebeās.

Lībertātis sum amantior.

Tantō magis ascīscere tibi sociam dēbēs, cum quā tantum hoc bonī commūne habeās.

Orbitātem timeō.

Ob hoc ipsum volō tē uxōrem dūcere, quae sōla hoc praestiterit nē sīs orbus.