Dialogī XLII - Dialogus Duodēquīnquāgēsimus

Doctor noster hodiē spērō faciet nōbīs in campōs līberiōrēs excurrendī potestātem. Sūdum est enim, et nūllī spīrant ventī, neque ūllus est aestus.

Hoc tantum bonī sī nōbīs contigerit, quō ēvolābimus?

In campōs adiacentēs portae, quā Bruxellam ītur.

Hōc annī tempore iī campī amoenissimī sunt, hīc versicolōribus ardet terra comīs, rutilōsque intervīret herba colōrēs. Sed quod lūsūs genus ibi ā nōbīs tractābitur?

Aut saltābimus illīc rānārum īnstar, aut in arbore quāpiam prōcēriōre, & praeter caeterās excelsā surrigēmus aviculam, vulgō dīcitur psitacus.

Quid tum posteā?

Quī avem excusserit, sagittāque dēiēcerit, rēx īnsalūtābitur. Īdem honōris grātiā laterōnibus undique cīnctus, multāque stīpante aequālium catervā, domum dēdūcētur, praecinentibus quoque tibiīs cantibusque remissiōribus.

Quid sī nēmō nostrum tantus sit artifex?

Plūrimum hīc quoque valet fortūna. Nam & lūmine captīs aliquandō contigit ut avem dēiīcerent, magnō aliōrum pudōre, quibus oculī essent incolumēs: vulgō enim dīcitur, Capiunt iacula locum.

In hōc certāmine mihi optārim Domitiānī Caesaris artem, quī ut magnī trādunt autōrēs, tam erat sagittandī perītus, ut per puerī procul stantis manūque ostendentis digitōrum intervalla sagittās dīrigeret.