Dialogī XLII - Dialogus Quadrāgēsimus Quārtus

Quotīdiē aliquid legō.

Nihil aequē condūcit ad optimam vītae īnstitūtiōnem quam assidua & dīligēns lēctiō.

Nūlla mihi sine lēctiōne praeterit hōra.

Isthuc rēctē: trādunt enim magnī scrīptōrēs, omne perīre tempus, quod studiō nōn impertiās.

Nūllō scrīptōrum genere tam dēlector quam historicīs.

Nūllīus facultātis aut disciplīnae tanta ūtilitās quanta historiae existit. Ā malīs enim artibus īnfāmiae metū absterret. Ad praeclāra & ēgregia facinora spē laudis & glōriae adhortātur. Praetereā hoc praestat ut latīnē incorruptēque loquī assuēscant iuvenēs, quod in prīmīs cūrandum est. Nihil enim turpius, quam quae sentiās, quaeque animō concipiās ēloquī nōn posse.

Sed quoniam antistēs noster opīmō & honōrātiōre mē auxit sacerdōtiō, nempe canonicātū apud dīvum Martīnum Trāiectī, turpe quīdam existimant esse quod tantō literātūrae polītiōris tenear amōre.

Iīs nihil est stultius, nihil īnsānius mī Ludovīce. Quid enim pulchrius quàm caeterōs doctrīnā & ēloquentiā anteīre? Tū igitur quod coepistī facere perge, neglectus istōrum ineptīs sermōnibus, quī dē literīs, dēque literātīs hominibus male sentiunt, malō ōtiō & languōrī dēditī.