Dialogī XLII - Dialogus Duodēvīcēsimus

Quid agis dulcissime Horātī?

Suāviter ut nunc est rērum status, & omnia quae vīs cupiō.

Nōstīn mē? doctus sum.

Tantō plūris tē faciō.

Ut videō abīre cupīs, sed nihil agis, ūsque tenēbō tē & persequar. Hinc quō nunc est iter tibi? Nihil opus est tē circumagī, et quaerere dīverticula, ut ā mē discēdās.

Invīsō quendam minimē tibi nōtum, & nunc graviter decumbentem. Is amīcus longē trāns Tiberim habitat propē Caesaris hortōs.

Nihil quod agam habeō, & nōn sum piger, ūsque tē sequar. Sī bene mē nōvī, nōn plūris faciēs quemvīs alium quamvīs disertum amīcum quam mē. Nēmō mē scrībere plūrēs, aut citius possit versūs. Nēmō membra movēre mollius atque agilius, tam perītus sum canendī, quod Hermogenēs ille Tigellius invideat.

Est tibi māter? sunt cognātī, quibus tē incolumī est opus?

Neque māter est mihi, neque cognātī, omnēs sepelīvī.

Ō fēlīcēs, quōs quidem tibi tam garrulō mors ēripuit. Egō sōlus restō, quem tū garrulitāte interficiās tuā. Cōnfice nunc mē. Nam fātum īnstat mihi trīste quod anus quaepiam puerō mihi cecīnit, fore ut neque venēnō, neque in praeliō perīrem, neque lateris dolor mē, aut tussis auferret, aut tardā podagrā, sed garrulus mē quispiam cōnsūmeret.

Cōgor ego nunc respondēre vadātō. Quod nī faciam, lītem perdiderō. Sī mē amās Horātī, paulum hīc adsīs.

Ēmoriar sī aut possum adesse, aut sī iūra nōvī cīvīlia, et properō ut dīxī ad amīcum trāns Tiberim iacentem.

Nunc dubitō, velim ne tē relinquere, an lītem.

Ōrō mē relinquās.

Nōn faciam. Quō tēcum vīvit Mecoenās?

Homō est perpaucōrum hominum, & sānā mente.

Nēmō tē fēlīcior est, ut quī illum amīcum & patrōnum habeās, rem mihi grātissimam facerēs, mē tibi multum obligārēs, mē magnum habērēs in famulātū & obsequiō adiūtōrem sī mē trāderēs illī, sī mē illī amīcum facerēs, quō statū rērum nēmō praeter tē illīc rēgnāret.

In hāc familiā nec adulātor, nec dītior quispiam officit mihi, aut etiam doctior, quisque suum illīc habet locum.

Magnum narrās, et vix crēdibile.

Atquī sīc habet.

Accendis mē, quāre magis cupiam illī proximus esse, id quod facile impetrābimus tē adiuvante, & virum illum facilem et exōrābilem esse inaudīvī.

Quō facilior est et exōrābilior, hōc difficiliōrēs prīmōs aditus habet, neque sē facile patitur ā quōlibet supplicātūrō adīrī.

Mihi nōn dēfuerō, mūnerib. servōs corrumpam, neque sī semel atque iterum exclūsus fuerō proptereā dēsistam, opportunitātem quaeram, Mecoenātī occurram locīs omnibus, domum dēdūcam. Nihil sine magnō labōre datum est mortālib.