Dialogī Aliquot - Dialogus VII

Nae tū in pōdicum perniciem cōnsentīs, quī morās hīc nectās, nec rēmīs vēlīsque mēcum involēs scholam.

Expectō quam mox sē hūc recipiat anus illa, ut pōma ūnō turōne nōbīs commercer. Vidē quaesō, ut lentō gradū incēdit silicernium.

Illam vel testūdō cursū antēvertat, adeō nihil prōmovet. Abeō, tū quandō lubet, sequere.

Maneās, rogō, iam iam aderit: empta pōma tibi impartiam, nē frūstrā opertus sīs.

Nōn emam meō malō voluptātem exiguam. Nam per tempus nisī adsim, ferulae subiicienda erit manus: & nōstī praeceptōris saeviciam.

Praestō erimus in ipsō articulō.

Hōram iam duodecimam significāvit hōralogium.

Hem duodecimam autem? vix undecimam esse arbitrābar.

Mihi vel cūnctātiōnis poenam indidit. Male periat ille aedituus, quī errōrem hunc nōbīs suā incūriā committat.

Quis sibi hōralogiī cūram arripuit?

Corbundus noster.

Ille ne surdaster, & lippus? etiam asinus sacra portat? nunquam mihi dē homine hōc tantum spērāvī, ut eō potestātis prōgredī posse cōnfīderem.

Quam potestātem dīcis?

An nōn est ampla auctōritās, loquendī tacendīque lēgem campānulīs praescrībere, cubāre in aede sacrā, vestēs religiōne venerandās, quandōcunque vīsum est, induere: dīvōs item tuō arbitriō vestīre, ac nonnunquam, sī ita contingat, ventris crepitū iīsdem oppēdere in ipsō templō: quod sōlī impūnē licet: quoniam ibi nēmō illum accūsāre audet, aut esse facinoris testis.

Nūgae. Dum tuīs dēlīrāmentīs animum applicō, plāgās pēne mihi lucrifēcī. Eāmus.

Nōn possum hodiē.

Quur itaque dolō malō mē lūdis, aut quid obstat, quō minus queās? Num aegrōtās, ut solet vulgus scholasticōrum quibus dēsidia aut torpor morbī causam facit?

Nōn graviter labōrō, sed hulcus molestius tōtum collum exercet: quārē per nostram amīcitiam tē ōrō, ut absentis causam apud praeceptōrem agās: veniam scīlicet impetrēs, nē nōn vēnisse, fraudī mihi vertātur.

Ut natēs meās in tuam committam fidem? nunquam faciam. neque causa honesta est, quā tē excūsem.

Meliōrem sī possīs invenītō.

Habeō opīnor, quā tē impūnem fore putem.

Narrā obsecrō.

Ex humerīs aegrōtāre dīcam.

Perge.

Nōn enim posse cerebrōsum hōc tuum caput sustinēre amplius: opus esse Athlante, quī tantam mōlem obeat.

Eōdem dictēriō persuādē, verrūcās librō meō incrēvisse, eōque mē nōn posse venīre.

Sī istaec ratiō displicet, est alia quam dabō.

Quae nam?

Parentēs dīcam convīvās coenā excēpisse, atque eam cūram dēmandāsse tibi, ut ad ignem carnēs verū extorreās.

Diī tibi dent mentem obliviōse, nescīs Veneris diem hodiē esse?

Ēn quam difficile est, mendācem secum cōnstāre: tum mendacium ipsum ut est servīle vitium, ita līberālī homine indignissimum.

At in ipsō hōc tempore necessārium est. Et fertur tempestīvum commentum interim vēritātis praemium merērī: nec ōrātōribus usquequāque illicitum.

Ōrātor nōn sum, nec soleō lubenter falsa concēdere. tamen eā conditiōne sēdulō prō tē agam, ut mūtuam aliquandō mihi trādās operam.

Quandōcunque volēs, nihil in mē erit morae.