Dialogī Aliquot - Alius Quārtus

Quō tam subitō ruis Hierōnyme?

Hem probe vir, salvus sīs, nōn tē praevīderam.

Sīc solent, quī sequundā fortūnā sublātī abiectōs dēspiciunt.

Fortūna mihi adeō fautrīx & benigna erit nunquam, ut in amīcum sublātōs animōs gerere dēbeam.

Quid accidit novae reī, quod sīc curris fēstīnābundus?

Frāter mihi ā parentibus adest.

Venit tuus frāter?

Sīc ut audīs. Huic prandium coemere volēbam.

Salvum illum venīre ex animō gaudeō: & tibi grātulor, quandō probae indolis adulēscēns est, & ingeniī nōn īnfēlīcis, ut sī illam aetātem līberālibus artibus cōnsecret, erit quō patria suum decus aliquandō referat. Sed quae nova narrat?

Permulta sānē, quae corām audiēs ipse. Nam ferē eōrum secors sum, quae nihil ad mē spectant.

Parentēs vīvunt ne incolumēs?

Vīvunt deī beneficiō nōn admodum incommodē, praeterquam, quod ex annī tempore vulgus hominum magnā annōnae penūriā labōret, propter frequentēs imbrēs, & coelī intempestātem. Quae rēs agricolīs timōrem incutit: foenerātōribus contrā ad spem ūsūrae animōs addit.

Hoccine vērum praedicās?

Vērius, quam velim. Falsum mē hīc esse malō.

Suspectāvī id adeō solicitē. Nam posteā, quam pecūniam in quōtīdiānīs sūmptibus expenderim, intereā ūsque vītam miseram exēgī: & parentum negligentiā vix aegrēque manēre potuī.

Literās tibi adferrī intelligō.

Dē pecūniā nihil audīs?

Nihil quod sciam.

Sexcentās mihi literās sine pecūniīs mittant: nōn morābor hīc vel hōram amplius. Pecūnia, nōn vānae chartulae crēditōribus numeranda mihi est, quī, nē fame interirem, rugientem stomachum exaciārunt.

Laetus sīs, argentum simul accipiēs. Perterrefacere voluī, quō voluptās tibi foret māior.

Hīc aurēs arrigō, surdus ad alia. At rēs tua successit ne ex animī sententiā?

Sīc satis, etiam sī plūrēs nummōs exspectāram. Tamen praesentem fortūnam benignē amplector, quandō alia pinguior nūlla datur.

Rēctē sentīs. Nēmō sīquidem malignē sēcum agī putābit, cui vel mediocris sors sit, & nōn omnīnō inīqua.

Dēmīror certō, inter tot hominēs vix paucōs invenīrī, quōs suae sortis nōn poeniteat: aut praesentem rērum conditiōnem satis aequō animō ferant.

Facit hōc, opīnor, ambitiō hūmāna, quae intrā cupiditātis suae metās stāre nequit: sed ferē semper ultrā hūmāna, suprāque concessa affectat contentiōsa.

Sed pergam quō cēpī hoc iter: tū frātrem, sī vidēbitur, convenītō, dum revertor.

Diī bene vertant quod agis, ut parvō aere multa commercēris obsōnia, & nōs lautius cūrēmus cuticulam.