Dialogī Aliquot - Dialogus Secundus

Quid rērum fit. Quam rem agis Philopone?

Aliquid agō nē nihil agam. Nihil dīgnum faciō.

Studēs perpetuō. Nimiō tē studiō macerās.

Quīn ōtiō mē sagīnō.

Quur ergō librīs tōtō diē adsīdēs? Quid in literās tōtīs vīribus incumbis?

Quō sim ōtiōsus magis.

Num simul ōtiōsus esse & literārum studia tractāre potes?

Ā vitiīs ōtiōsus ita sum maximē, sī meliōribus studiīs incumbem: nec aliquod mihi tempus vacāndī malīs artibus indulgeam, quae animō honestī cultūs vacuō obrēpere solent.

Istud nunquam nōn facis.

Quō crebrius agō, hōc impēnsius dēlector.

Sed nihil oblectāre potest, quod perpetuum est: & mediīs ipsīs studiīs aiunt lūdōs intermīscendōs, ut diū studēre iuvet.

Nōn sum āversus ā lūdō, sī quandō ūsus pōscit, sed priōrēs partēs apud mē agunt bonae literae, quae illa suppeditant, quibus animus ex negōtiōrum strepitū reficiātur: voluptātem praebent, quicquid praetereā molestiae in animum īnflūxerit, ēiciunt.

Equidem illās amō, sed & nunc annī tempus est, lūdō posteriōrēs habeō.

Nūllum nōn annī tempus literīs amplectendīs opportūnum.

Nōn sum adeō dēmēns aut stipes, ut hōc ignōrem. At vidē rogō, ut omnia in hōc mundō arrīdent: caelum clārum, phoebus lūcidus, prāta vernantia. Haec vel Catōnem ipsum (sī in vīvīs foret) ab hōc altissimō sapientiae studiō ad lūdōs āvocāre queant.

Sī sūmās tempus hōc commodissimum in excolendō doctrīnā animō, plūs agās quam ut bonās hōrās illīberālī voluptāte dēcoquās aut lūdō: quod tunc fierī dēbet, quandō rēbus potiōribus studēre nōn possumus.

Tū forsitān nēscīs Bacchānālia fēsta adesse.

Quid nēsciam?

Nēmō hōs diēs nōn multō gaudiō, comessātiōnibus, & tripudiīs excipit.

Pulchra meherclē voluptās, histriōnum agere persōnam, lārvās cuiuslibet imāginis induere: & quasi malīs furiīs exagitēris, suprā īnfrāque cursitāre: tum eam exercēre foediātem hominem Chrīstiānum, cuius vel Iūdaeum vehementer pudēret.

Quem hīc Stoicum habeō? Apagesiscum tuā sevēritāte Areopagīta. Orgia ego celebrābō, atque temporī subserviam.