Dialogī Aliquot - Dialogus Prīmus

Fēlīx tibi sit annī huius ingressus.

Et tibi annus tōtus auspicātus.

Largiat deus tibi annum faustum & fēlīcem.

Tibi vicissim omne aevum beātum.

Sit tibi auspicātum annī exordium.

Recurrat tibi fēlīx ūsque ac optātum.

Precor tibi in annō hōc novō secunda ac salūtāria omnia.

Et tibi perpetuam optō fēlīcitātem.

Num mihi strēnulam adfers Cassiāne?

Adferō, sed vīliōrem, quam tuae ergā mē benevolentiae satisfaciat.

Aequē bonīque cōnsuletur quantūlūmcunque sit quod offers. Grātissimum est, quicquid bonō annō dētuleris.

Hem tibi xeniolum, mnēmosȳnon amōris in tē meī, ut quemadmodum ab amīcō illud dīgnāris, sīc tē Chrīstus post annōs fēlīcēs in novum illud & beātissimum suum gaudium recipiat.

Amīcum & pium hōc mūnus. Ēn vicissim reddō nōn quīdem par acceptō, sed benevolentiae specimen aliquod, nē ingrātitūdinis apud tē coarguar.

Hōc nōn est bis facere dare, sed accipere.

Quibus auspiciīs iniistis annī prīncipium?

Noctem hanc magnā ex parte epulīs, libāminibus, laetitiae ceu animōrum impotēs tōtam trādūximus.

Sāturnālia, audiō, celebrāstis.

Dīcī nōn potest quanta nōs hilāritāte explēverimus.

Offenditne turba patris senectam?

Submīsit sē pater ad nostram omnium aetātem, ita benevolum sē ac obsequentem nōbīs exhibēns, ut nostra etiam studia nōn dēdignārētur, nec mihi lepidus & fēstīvus magis vīsus est unquam.

Quid autem fēcit?

Prīncipiō accubentem familiam ad benevolentiam & concordiam hortābātur ut sī quam veteris invidiae contrāxissēmus labem, eam novō hōc annō in grātiam commūtārēmus. Factā deinde cōnsecrātiōne, laudēs Christō reddēbantur concessae nōbīs vītae, & ut annum īnsequentem citrā gravem animae ruīnam inīre illīus nōbīs benīgnitās dōnāret. Novissimē lībum ēlargītus, pīnsendī potestātem singulīs dedit: interminātus, nē fraude vel technā aliēnum subtraheret, quī fūris calumniam perpetuam dēvītāre velit.

Māter intereā nihilō fuit iūcundior solitō?

Submōrōsior illa, annīs morbīsque cōnfecta, iussit antīquae voluptātī renūntiāre, & pūrā mente pūrum tempus amplectī. Puer, inquit, in cūnīs vāgiens salvātor noster hodiē praedicant, remissūrus offēnsam crīminis, quicunque peccātī odium habet. Illum adōrābitis, quī nunc mītissimus est. Ac statim uterque parēns in cubiculum sē contulit.

Haec sciō, tibi nōn arrīdēbant.

Mihi animus in lībīs erat.

Probē nē mūnus tuum administrāstī?

Nox mihi hōra ūna vīsa est, adeō eram pīnsendī, coquendī, ac edendī studiō plānē stupidus.

Dīc mihi, nōn tū tibi ad ingenium rediistī, ut aliōrum strēnulās furtim subriperēs?

Cohibuī aliquandiū Genium malum sed nōn potuī, quīn dolōs machinārer servō nostrō.

Loripedī illī & caesiō?

Ipsissimō.

Quibus rogō dolīs imposuistis versipellī vulpī?

Vulpīnātus contrā vulpem: atque ut plērunque fit, fallācia alia, aliam trūsit: quemadmodum & astūtissima saepe cōnsilia fallunt. Praesensī illīus dolōs, sīc ut suīs eum retibus interceperim. Subtrāxī locō vix crēditō reconditās strēnulās octō: corrōsī praetereā duās hārum micās, ut solet mūrēs, passīs substrāvī, nē possit fūrtī mihi suspīciōnem accommodāre: ac statim mē illīc dīdūxī.

Dīgnum mediusfidius illō dispendium.

Līberāle est facinus, lūdere insidiās obtendentem.

Annōs tu atque diēs, nōn animum mūtābis. Sed dum fābulāmur, hōra abiit. Domum ego concēdō, parāturus coenam parentibus. Tū interim bene valē.

Ā prandiō tē revīsam.

Domī, sī quid mē velīs, tibi praestōlābor.