Dialogi Pueriles — Dialogus Undecimus

Ecquid agis Gaspar?

Qua via lectionibus iam repetendis uteris.

Primo solitus sum vulgarem accommodare rationem, tum ad Grammatices corticulam omnia exigere, inventionis acumen expendere, omnium vocularum situm subducta ratione ad calculum vocare. Tandem si quod novae vel priscae dictionis occurrerit, in nidos ad id paratos convehere; si quae παροιμία, si quae sententia insignis, stellis (ut dicitur) notare soleo. Et ea quae insigniora videntur in memoriae thesaurum deponere, subinde a lectione surgens et animo meo utcunque volvens quae legi. Nec deest Enchiridion in quod quicquid est illarum opum ceu promptuarium repono. Et ea via utendum est, τὸ εἰς ἄφενον σπεύδουσι, id est, properantibus ditescere opibus.

Nae ego homo sum vel Morycho stultior, qui talium rerum omnem curam abieci, alia super alia legens. Nec animum adverti quam omnem operam luderem. Sed verissimum illud in me ipso experior, qui semper domi veluti in umbra sese continet, nec in hominum frequentiam progreditur, puerum animalem agere. Non raro demiratus sum me ne pilo quidem doctiorem evadere, nullum omnino progressum in me experiri. Et iam veluti Epimetheus ille post factum prudentiam solidiorem sumo.

Nihil omnino posthabitum est. Tanto gravius in literas bonas incumbe, quanto serius eas vere adamare cepisti; imitare viatores ipsos qui dum mane in diem usque somnum protraxerunt, quam possunt celerrime iter carpunt, tarditatem celeritate resarcientes, et plerumque citius eo quo volunt pertingunt quam illi qui prima luce iter ingressi sunt.

Non ignoro nullam ad discendum seram aetatem esse; sed tamen istud tuum studium ego in lucro ponerem.

Serere ne dubita, non parvus in literis proventus tibi proveniet.

Faciam ut iubes; nihil non acturus quo te aut aequem aut superem.