Dialogi Pueriles — Dialogus Tertius

Ecquid agis Sebalde?

Ecquid agerem? iam suppellectilis meae sarcinam colligo, domum advolaturus.

Hui tam cito?

Cito? Bartholomei feriae elapsae sunt, Mariae natalis in foribus est; vix domum rediero, et Michaelis feriae me antevertent.

Ecquid te domum abigit?

Vindemia iam facienda est, et me musto in lacunis subscatente ad plenum usque explebo.

Homo es Bacchus, qui musti gratia studiorum iacturam facere vis.

Praelectionibus omnibus iam quasi Colophonem imponent.

Si expectare vis paulisper donec literas patri perferendas conscribam, te rursus visam.

Seculum effluet quam hic me avellero.

Ne velim ieiunus iter ingrediaris; nam medicorum praescripto constat autumnum magnum malorum agmen hominibus afferre.

Saepe demirari solitus sum cur in autumno homines in tot malorum genera cadant.

Medicorum calculus est propterea in autumno variis vitiis hominum corpora affici, quod prima luce nescio quod frigus panicum homines invadat, meridie autem calor quidam repentinus oboriatur, unde ex illa temporis varietate corporum crasis perturbatur.

Iam audio in medicorum diatribis enutritus es, ut qui tam archana medicae rei mysteria veluti ex tripode pronuncias.

Tum autumno quid Lipsiae fiat scis?

Qui ego scirem? Tu qui olim illic versatus es, apertis (ut dicitur) tibiis edissere.

Agricolae indies plenos pomorum, pyrorum, mespilorum, calathos in forum asportant, ubi aliquando ego graeca fide mercari soleo.

Quibus autem strophis eludis, ne ab agricolis arripiaris?

Gygis annulo utor, vel alium mihi adiungo qui poma et pyra licitatur, et cum agricolae in gremium mihi numerarunt, ego me in pedes quantum possum proripio, punica fide exolvens.

Solent autem ne te insequi?

Qui insequi me, alio circunstante, possunt? Verentur ne dum Iunonem insequantur, in nubem incidant, hoc est, ne dum parvo cuidam damno mederi volunt, in gravius prolabantur.

Quid si ad magistrum deferent te, quot quaeso plagas tibi lucrifaceres?

Quid? veluti Elephantina cutis iacula eicit, sic et mea cutis ad quamvis flagra occalluit.

Iam cretisare videris.

πενία τέχνας ἀγείρει, ut quidam dixit, hoc est, paupertas Artes excitat, et fames ipsa Chameleonta agere docet.

Audivi quondam a meo praeceptore apud graecos morem fuisse, quod famem virgis ex aedibus eicerent, dicentes "foras famem, intro divitias et sanitatem."

Utinam et ille mos apud nos duraret; sed plus iam aequo detineo te.

Minime gentium; si quid aliud vis, dicito, omnia sedulo exequar.

Parentibus narra me in literis gnaviter vivere; alioqui si rescirent me aliquando ineptire, ne numulo quidem auxiliares manus porrigerent. Sacerdotium satis amplum mihi impetrarunt, si eo eruditionis progredi possem quo sacrificio celebrando sufficerem; in coelo essem.

Belle narras; sed qui quaeso sacrificio celebrando par esse potes, si verba haec ne quidem intellecta Deo obmurmuras?

Non solus ego in eo ludo sum; multi in easdem ansas inciderunt.

Sed errantium multitudo non facit errori patrocinium.

Ego non manum verterim, modo numos mihi venari possim.

In Remboth, ut audio, hominum genus degenerare vis, quod pietatem ipsam ne pili quidem faciebat, in cute curanda plus aequo operans.

Sed ego te itineri accinctum distringo, vale igitur, et fausto omine patriam adeas, laetiore ad nos recurras.

Et tu interim vale, sique fortuna tibi benignius arriserit, fac mei memoria non pectore effluat tuo.

Hac ego te cura levo; nam qui possem tam dulcis congerronis non meminisse?

Vale igitur.