Dialogī XLII - Dialogus Prīmus

Mē amīcum summum meum peregrē in patriam advenīre gaudeō.

At ego fēstīvissimum congerrōnem invenīre sānum atque valentem plūrimum laetor, & superīs agō grātiās.

Quam cum stomachō bene?

Lupus mihi in ventriculō geritur.

Ut cum sitī?

Siccus sum sitī.

Heus puer, expedīte adfertō, quō sitim hīc levet amīcus.

Melius est ut prius excutiam palliō pulverem.

Dētur linteōlum, frīgida ministrētur, quā faciem lavet.

Ut mē recreāvit pōcillum hoc crystallīnum, quō tōtā mihi vītā nihil vīsum est lympidius.

Ē cellā penuāriā hūc adferte rubellum illud recēns advectum. Cape amīcissime homō, prīmōribus admovētō labrīs. Ipsī quoque pedēs illicō sēnserint. huius merī laus est, quod ad rixās et contentiōnēs trūdit nēminem, sōlius somnī amīcum, & omnis blandiloquentiae. Sed amābō comitēs istī tuī cuiātēs sunt?

Scōtī.

Tam longinquae profectiōnis causa quae fuit illīs?

Persuādēre illīs nōn potuī sacerdōtibus in nostrāte regiōne līberōs esse. Brabantiam igitur ingressī, vīdērunt parochum quendam fīliae nūptiīs praesidentem.

Veniendī autem Louānium, quae nam causa?

Domum prīmō cīvicam huius oppidī, pontificis inde Hadriānī Sextī domum, post īnsignem Brūxellam vidēre, ad postrēmum salūtāre virginem mātrem cupiunt apud Arscōtum mīrāculīs clāram.

Probum est hōc & pium cōnsilium.

Haec nunc missa faciāmus. Tū ad coenam vocātō, quōs mēcum addūxī.

Omnēs vocō. Agite hospitēs bonī, sēcēdite in hortulōs illōs Ēlīsiīs similēs dēliciīs, hīc conquiēscite, sēdantēs & famem & sitim.

Atquī latīnē nihil intelligunt.

Tū igitur illōs alloquere, atque ut potissent, ut hilarissimī sint vidētō. Egō interim cūrāverō ut Anglicē hōc est, opulentissimē pariter ac lautissimē discumbant.