Dialogi Sacri - Dialogus Sextus (Liber Secundus)

Salvēte, meī frātrēs optimī.

Deus det tibi quae velis, germāne lepidissime. Ut valet pater?

Optimē, grātiā Deō; mēque mīsit ut vīserem, quid agerētis, vōbīsque afferrem placentam et decem pānēs, et tesseram vestram acciperem. Dedit etiam mihi decem caseōs, ad centuriōnem. Sed quam ego vōcem audiō?

Quid opus est, vōs exīre ad praelium dīmicandum nōbīscum? Ego sum Palaestīnus, vōs estis clientēs Saulī. Dēligite ex vōbīs aliquem, quī cōnserat manūs mēcum: quī sī superāverit mē praeliō, et interēmerit, nōs serviēmus vōbīs: sīn ego vīcerō, vōs nōbīs serviētis. Quantā ego hodiē ignōminiā afficiō īnstrūctōs in aciem Israēlitās! Date mihi virum, quōcum contendam singulārī certāmine.

Quisnam est importūnus iste, et turgidus Gigās, quī tantopere dēspicit nōs prae sē? Cuius vōcem et aspectum contremīscunt omnēs, et refugiunt?

Nesciō quis est nātus in nostram perniciem et dedecus; cum quō nēmō audet cōnserere manūs: adeō ingēns est, et terribilis.

Quid ergō praemium feret, quī sustulerit eum dē mediō, et abolēverit hoc tantum probrum Israēlitārum? Nam quis est ille impūrus iste Palaestīnus, quī inūrit tantam notam ignōminiae exercituī Deī immortālis?

Sī quis eum dēiēcerit, Rēx eum valdē dītābit, locābitque eī nūptum fīliam suam; dōnābitque immūnitāte perpetuā domum eius paternam.

Cūr vēnistī hūc, improbe puer? Aut cūr dēseruistī pauculās illās oviculās in saltū? Ego nōvī tuam malitiam, audāciamque tuam. Mīrum, nī vēnistī spectātum praelium.

Quid ego commīsī? An nōn erat causa, cūr venīrem? Sed adībō aliōs. Heus tū, quō praemiō afficiet rēx eum, quī occīderit īnfandum illum Palaestīnem?

Maximō.

Quōnam?

Ōrnābit eum maximīs dīvitiīs et opibus, committetque eī nātam suam uxōrem, et līberābit domum eius paternam in perpetuum.

Condignum sānē praemium et rēgāle. Equidem ausim aggredī hominem: nesciō quōmodo gestit animus, indīgnāturque tantum licēre cuiquam in populum Deī. Haeccine ut patiar? Impūne ergō nefanda illa probra ēvōmuerit in sācram gentem? Morī mē malim.

Adulēscentule, iubet rēx ut veniās ad sē.

Nihil est quod faciam libentius. Eāmus. Ō sī mihi fīat potestās pugnandī cum eō, quantum bellum cōnfēcerō! vel potius quantum bellum cōnfēcerit DEUS, ūnō occīsō.

Addūcō tibi hīc adulēscentulum, Rēx, quem iussistī accersī.

Quid audiō, David? Tūne dīxistī tē audēre in Palaestīnum illum portentōsum, quī perterrefacit tōtās nostrās aciēs?

Bonō animō es, Ō Rēx: nē dēspondeat quisquam animum: vōs spectābitis; ego ipse subībō hoc certāmen, et congrediar cum Palaestīnō.

Vide quid dīcās, David: Nōn potes pugnāre cum eō, adulēscentulus, et rudis bellī, cum virō rōbustissimō, et in armīs exercitātissimō, iam ā puerō.

Nihilī factō, neque vīrēs, neque ūsum armōrum eius: habeō longē aliam ratiōnem certandī. Audī quid dīcam. Cum aliquandō pāscerem ovēs patris meī, leō ūnā cum ursō invāsit gregem, ovemque corripuit. Eum ego cōnsecūtus caecīdī, ēripuīque ovem ē faucibus eius. Tum ursus in mē irruere; ego vērō prehēnsum rōstrō ad terram afflīgere, et obtrudere. Atque ita occīdī et leōnem et ursum. Nōn dubitō, quīn īdem exitus maneat nefārium hunc et dēterrimum hostem, quī audet prōscindere contumēliīs exercitum Deī immortālis. Iova, quī dēfendit mē ā leōne et ursō, īdem dēfendet etiam ā Palaestīnō istō.

Quandō tantā fīdūciā es, per mē licet dēscendās in certāmen. Adsit tibi Deus. Veruntamen es armandus. Volō accommodāre tibi mea ipsius arma.

Nunquam quidem arma tulī. Sed faciam perīculum, sī possum ūtī. Haec lōrīca valdē mē gravat, cassis quoque premit caput, etiam caligae sunt duplō maiōrēs quam meīs pedibus: nec ēnsis admodum decet meum latus: videor magis alligātus ēnsī, quam ēnsis mihi. Vah! nōn possum aggredī cum hīs impedīmentīs. Apage haec arma, nōn sum assuētus hīs ferendīs. Malō ferre nōta tēla: lapidem, dīcō, et fundam, ūnā cum hīs quinque levibus silicibus, quōs geram in sacculō. Bene sperā, rēx: cernēs mē hodiē victōrem redeuntem, cum exuviīs hominis ferōcissimī.

Ita faxit Deus.

Videōne ego hominem venīre ad mē? Tandem habeō, quōcum certem. Sed quae, malam, intempēriēs agitant Israēlitās? Quis mīsit nōbīs hunc pulchellum pūsiōnem, rubicundum? Heus puer, mēne putās canem, quī cōgitēs pugnāre lapide; ut tē diī deaeque omnēs quantum est, perdant. Accēde ad mē sōdēs, ut iam propīnem tē dīlaniāndum et comedendum volucribus et bēstiīs.

Tū quidem adōrīris mē, frētus gladiō, et hastīlī, et scūtō, ego vērō aggredior tē, armātus sōlō nōmine Iovae armipotentis, Deī cōpiārum Israēlitārum, in quās tū hodiē contulisti omnia maledīcta. Hodiē Deus conclūsit tē in manum meam, ut tē dēiciam absecindamque tuum caput, et pāscam volucrēs et ferās, nōn tantum tuō cadāvere, sed etiam omnium, quī mīlitant in vestrō exercitū, ut sciant omnēs mortālēs, eum dēmum esse Deum, quem Israēlitae agnōscunt et reverentur: discantque omnis haec manus spectātrīx, Iovam nōn adhibēre ēnsem, aut hastam in vincendō, cuius sit ūnius gerere bella, quīque trādiderit vōs nōbīs in manūs.

Proh Iuppiter! egōne ut hodiē haec audīverim, idque ā puerō? At mē Deus perdat, nisi tē iam discerpō hīs unguibus.

Quīn age, sī quid potes; interim accipe hunc lapidem rēctā in frontem. Ohe Goliāthe, corruis quī modō stābās tam firmē? At ego tē contundam huius hōc lapide. Hem tibi. Nunc istīc iace prostrātus manū puerī, quī modō sōlō aspectū virōs et caelum armīs territābās. Hīc tē puer iugulat tuō ipsīus gladiō, caputque tuum horrendum praefīgit tuae hastae, quod ostentet exercituī.