Dialogi Sacri - Dialogus Quartus Decimus (Liber Secundus)

Phoebās, redde mihi ōrāculum Phoebī, et accīte quem dīcam tibi.

At tū scīs, ut extermināverit Saulus ex hāc terrā Phoebadās et dīvīnōs; cūr mē in tantum capitis perīculum addūcere vīs?

Iovam Deum immortālem iūrō, hanc tibi rem fraudī nōn futūram.

Ecquem vīs tibi excitem?

Samuēlem.

Fiet: heu mē miseram! dēcēpistī; tū Saulus es, et mē indignē dēcēpistī.

Nē formīdā, Sed quid vidēs?

Videō augustam quandam et plānē dīvīnam persōnam ē terrā ascendentem.

Quī est speciē?

Vir est senex, indūtus pallium.

Samuēl est, praebēbō eī honōrem.

Quamobrem mē ēliciendō inquietās, Saule?

Magnīs premor angustiīs: Palaestīnī mē bellō petunt; Deus adversātur, nec iam respondet, neque per vātēs, neque per somnia: hanc ob causam accīvī tē, ut mē doceās quid mihi sit faciendum?

Cūr ergō mē cōnsulis, sī ipse Iova tibi nōn modo nōn favet, sed etiam adversātur? Faciet ille quidem, quod ēlocūtus est vōce meā; tibīque extorquēbit rēgnum dē manū, quod tradet alterī, vidēlicet David; quia nōn obtemperāstī eī in ulcīscendīs Amalechītīs, quibus īnfēnsus erat: eam ob rem ita sine dubiō tē accipiet. Quīnetiam addicet tēcum Israēlitās Palaestīnīs: et crās tū tuīque līberī eritis ūnā mēcum: castra etiam Israēlitārum tradet Palaestīnīs.

Eheu!

Periī misera, corruit. Saule, Saule, quaesō tē, obsequere mihi, cape cibum. Tū scīs ut sim tibi mōrigerāta, et caput meum summō perīculō obiecērim, ut exsequerer tua iussa. Agedum, praebe tē mihi facilem vicissim, et vēscere cibō, quem tibi appōnam, ut recreātīs vīribus, aggrediāris iter.

Nōn edam.

Quāre? Immō vērō edēs.

Iūs ōrāmus.

Quandō tantopere urgetīs, fīat.

Agedum, surge, et recumbe in hoc lectulō, dum ego vōbīs mactō vitulum altīlem quem habeō domī, subigōque farīnam ex quā conficiam pānēs subcinerītiōs.