Dialogi Sacri - Dialogus Quartus (Liber Secundus)
Sortilēgium. 1 Rēg. 14.
Sortibus, ad Deī ōrācula, dēprehēnsus est Saulus, Ionathanem fīlium suum edisse mel, adversus patris edictum. Quem, quia voverat populō dē interēmptiōne, volēbat et occīdere: nisi populus ipsum prohibuisset.
Persōnae:
Saulus, Sacerdōs, Ionathan, Populus
Saulus, Sacerdōs, Ionathan, Populus
Saulus
Cōnsulāmus ōrāculum, sacerdōs, num persequī debeāmus Palaestīnōs. Quid ait Deus?
Sacerdōs
Tacet.
Saulus
Haud dubiē aliquod nefās admissum est ā nostrīs. Ego sānē iūrō, Deum immortālem testor, mortem lūere eum oportēre, quī fēcerit id; nisī sit etiam fīlius Ionathānus. Iactētur sors ubī culpa. Darīa respondat cui malum. Tenētur Ionathan ūnā mēcum. Quid ergō? Etiamnē iterum? Cadā rursus ācus, dēsignatque Ionathanem: Dic mihi quid fēceris.
Ionathan
Ego primoribus labris extremō vīrgulae fastigiō, adhaerentem mellis modī paululum, gustārī. Eheu nunc mē venīre morīendum.
Saulus
Sīc dēxteram perdat Deus; morī tē oportet, Ionathān.
Populus
Haud patiemur: Ionathanisne peribit capillus, quī tam īnsignem Israēlitīs hodiē peperererat victōriam? Absit illud: per Iovam iūrāmus vīvere Ionathanem.
Sententia
Rē impīnsā et temerē vovēmus, sed Deus nōbīs est ēvocātor vōta nostra.
Rē impīnsā et temerē vovēmus, sed Deus nōbīs est ēvocātor vōta nostra.