Dialogi Sacri - Dialogus Sextus Decimus (Liber Quartus)

Magister, ōrō tē, ut mē, meumque ūnicum fīlium, quem tibi hīc addūcō, respiciās. Agitur nesciō quō furiālī spīritū mūtō: crēdō eum Daeōnis incitātiōne ita miserē īnfestārī. Nam cum subitō eum mala illa pestis corripit, tum vērē admōdum dolōrum facibus repentē dīvexātur, & cruciātibus immānibus laxātur. Discipulōs tuōs rogāvī, ut eum ā tantō malō līberārent; sed nōn potuērunt.

Ō dīffīdēns hominum genus & prāvum! quōusque versābor inter vōs? Quem ad fīnem vōs perferam? Hūc mihi addūcātur.

Ecce eum tibi! Heu mihi! vidēs, ut repente, tē vīsō, concidit: vidē, spūmāns volutātur!

Quampridem hoc eī ēvenīre coepit?

Iam ā puerō: ac saepe in ignem, saepe in aquam praeceps iit, ut dīcās eum in mortem ferrī. Sed tū, sī quid potes, opitulāre nōbīs, nostrī miserātus.

Sī potes crēdere, nihil est quod crēdentī gērī nōn possit.

Crēdō quidem, Domine: sed tū adiuvā fidem meam.

Spīritus mūte & surde, ego tibi imperiō ut istinc ēmigrēs, remigrātūrus nunquam.

Brūtum.

Ut convulsus est! ut mortuō similis!

Immō ego putō plānē mortuum, ita nihil omnīnō movētur.

Cedō mihi istam manum, surge: estō incolumis. Trādō tibi fīlium tuum omnī morbō vacuum.