Dialogi Sacri - Dialogus Duodevicesimus (Liber Quartus)

Magister, utrum propter suum hīc, an propter parentum peccātum caecus nātus est?

Propter neutrum; tantum ut dīvīna in eō opera dēmōnstrentur. Mē oportet rem agere ēius quī mē mīsit, dum diēs est. Venit nox, cum agī nōn poterit. Dōnec in hāc vītā agō, lūx sum hominum. Sed age, iam huic hominī lūcem cōnferam. Cōnfēctum est. Abī lōtum in pīscīnā Silōā.

Faciam, & quidem libentissimē. Ō mē fēlīcem, sī possum adipīscī id quod hominēs vocant lūmen, quō ita dēlectantur, ut negent quicquam esse iūcundius! At ego nunquam nē suspicārī quidem potuī quāle esset, neque omnīnō animō nec cōgitātiōne comprehendere, quid album quidve ātrum dīcant. Ita mihi nātūra inīqua fuit, ut mihi rem omnium praedicātiōne suāvissimam invīderit. Sed iam videor mihi ad pīscīnam pervēnisse. Lavābō mē, ut sum iussus. Ō Deus immortālis! quid hoc reī est? Hoccine est vidēre? Hō! hō! vix sum meī compos prae gaudiō. Videō ego caelum, terram, hominēs! Bone Deus, quis est hodiē tam fortūnātus, quam ego sum! Ō populārēs, aspicite, aspicite eum, quī ex uterō mātris caecus est exceptus, nunc liquidē videntem.

Estne hīc ille, quī solēbat sedēns mendicāre?

Plānē.

Fierī nōn potest. Alius est ēius simillimus.

Immō ego vērō ille ipse sum.

Quō pactō tibi apertī sunt oculī?

Quīdam homō, quem Iēsum nūncupant, pulverem spūtō suō temperātum meīs oculīs illēvit: deinde iussit, ut īrem lōtum in Silōā, quō factō, sēnsum videndī sum assecūtus.

Ubi est ille?

Mē latet.

Dēdūcāmus eum ad Pharīsaeōs.

Quō libet.

Addūcimus vōbīs hominem, Pharīsaeī, quī ait sē cum ā nātīvitāte caecus esset, videndī mūnus ā Iēsū esse assecūtum.

Quō modō istud, amābō?

Caenō mihi oculōs illēvit: quibus deinde ablūtīs, videō.

Is homō nōn est ā Deō prōfectus, ut quī Sabbatum nōn agat.

Quī possit improbus homō tam stupenda?

Tū quid dē eō cēnsēs, quī tibi oculōs aperuit?

Egōne? Vātem esse.

Crēdibile nōn est eum quī nunc videt caecum fuisse. Ēvocentur hūc ēius parentēs.

Satīs placet. Heus vōs, accersīte eōs.

Fiet.

Placet hanc rem altius scīscitārī.

Adsunt.

Hiccine est fīlius vester, quem vōs praedicātis caecum esse nātum? Quī fit ut nunc cernat?

Hunc fīlium esse nātum, & caecum fuisse nātum scīmus: quōmodo nunc cernat, nescīmus: quisve eī oculōs aperuerit, nōs fugit: ipsum, iam grandis est, ipsum interrogāte, dē sē ut ēloquātur.

Appellētur iterum. Adēs tū, fatēre vērum. Nōbīs satis cōgnitum est hominem illum esse scelerātum.

Scelerātus sit necne nesciō; ūnum illud sciō, mē, cum caecus fuerim, nunc oculīs ūtī.

Quid fēcit tibi? Quōmodo illūstrāvit tua lūmina?

Iam vōbīs dīxī, neque audīvistis. Quid denuō vultis audīre? Num vōs quoque vultis ēius discipulī fierī?

Abī in malam rem. Tū es ēius discipulus; nōs Mōsis sumus discipulī. Satis scīmus cum Mōse locūtum esse Deum: at hīc unde sit nescīmus.

Ergō in eō est admīrābilitās, quod vōs nescītis unde sit cum mihi oculōs patefēcerit. Iam scīmus improbōs ā Deō nōn audīrī, sed sī quis pius est, & Deī voluntātī pārēns, eum audit Deus. Nunquam post hominum memoriam fandō audītum est quemquam illūstrāvisse oculōs caecī nātī. Quod nisi esset is prōfectus ā Deō, nihil posset.

Tū scelerum plēnus es: & nōs docēs? Abī forās in malam crucem.

Audiō eum, quem nātīvā caecitāte līberāvī, ēiectum esse ā Iūdaeīs, & ecce eum! Heus tū, habēsne fidem Deī fīliō?

Quis autem est is, ut eī fidem habeam?

Vidēs eum: is ipse est, quī tēcum loquitur.

Ego vērō fidem habeō.

Ego in hunc terrārum orbem ad hoc discrīmen, & ad hunc dēlēctum vēnī, ut quī nōn vident, videant; & quī vident, caecī fīant.

An tibi nōs vidēmur caecī?

Sī caecī essētis, nōn essētis in vitiō: Nunc, quia dīcitis vōs cernere, peccātum in vōbīs haeret. Sīc accipite: Quī nōn intrat per iānuam in caulam, sed aliō trānscendit, is fūr est & latrō. Quī autem intrat per iānuam, pāstor est ovium. Huic iānitor aperit. Hūius vōcem exaudiunt ovēs. Hīc suās appellat nōminātim, eāsque ēdūcit, eisque praeīt viam: eum ovēs cōnsequuntur, ut cuius vōcem agnōscant. Aliēnum autem nōn sequuntur, sed refugiunt: quoniam nōn agnōscunt aliēnam vōcem. Vērum ut intelligātis quid mihi velim, sīc habētōte. Ego sum iānua ovium. Omnēs quīcumque ante mē vēnērunt, fūrēs sunt & latrōnēs, nec eōs audiunt ovēs. Ego sum iānua. Per mē quī intrābit, servābitur, & ingressum & ēgressum līberum habēbit, & pābulum invēniet. Fūr nōn aliam ob causam venit, quam ut furētur, mactet, perdat: Ego vēnī ut vītā fruantur, & melius habeant. Ego sum pāstor bonus. Pāstor bonus animam pōnit prō ovibus. At mercēnārius ille nōn pāstor, cuius suae nōn sunt ovēs, sī quandō videt lupum venientem, relictīs ovibus in fugam sē conicit: lupus ovēs agit, rapit. Ille mercēnārius fugit; nempe mercēnārius, nec cūram habēns ovium. Ego sum pāstor bonus, & meās nōvī, vīcissimque eīs sum nōtus. Quemadmodum nōvit mē pater, ita ego nōvī Patrem, & animam pōnō prō ovibus. Habeō autem aliās ovēs quae nōn sunt hūius ovīlis, quae etiam mihi addūcendae sunt, meamque vōcem audient; atque ita fiet ūnum ovīle, ūnusque pāstor. Ideō mē pater amat, quia animam pōnō, eam resūmptūrus: Eam quidem nūllus mihi eripere potest; sed ipse meā sponte eam pōnō; habeō enim potestātem eam pōnendī, rūrsumque sūmendī. Hoc mihi in mandātīs dedit meus Pater.

Furiōsus est, & īnsānit. Quid eum audītis?

Haec nōn sunt furentis. Potest sine furiā caecōrum oculōs lūcis ūsū dōnāre?