Colloquia Familiaria - Colloquium Ūndētrīcēsimum

Tālēs iānitrīcēs mihi semper optārim.

Et ego semper tālēs pulsātōrēs.

Sed valē, Catharīna.

Quid ego audiō? Valēbō prius quam salveam?

Nōn hūc vēnī ut tē vidērem lacrymantem. Quid sibi vult, quod prōtinus mē cōnspectō lacrymīs suffūsī sunt oculī?

Quō fugis? manē, manē inquam, sūmam alium vultum, et rīdēbimus affātim.

Quās avēs hīc videō?

Est illīus collēgiī patriarcha. Nē subdūcitō tē, iam perpōtārunt, accumbē paulisper. Illō digressō, cōnfābulābimur nostrō mōre.

Age obtemperābō tibi, quae mihi nōluistī. Nunc sōlī sumus. Nārrā tōtam fābulam. Mālim enim ex tē cognōscere.

Ex tot amīcīs quōs putābam sapere plūrimum, nunc sentiō nūllum fuisse, quī mihi prūdentius ac senīlius cōnsilium dederit, quam tū omnium nātū minimus.

Dīc, quōmodō expugnāstī parentum affectum?

Prīmum improbīs hortātibus monachōrum ac monachārum, deinde etiam meīs precibus ac blandīmentīs labefactātus est mātrī animus. Pater nūllō pactō quībat perpellī. Tandem omnibus admōtīs māchīnīs, et hīc victus et oppressus est potius quam assēnsit. Id factum est inter pōcula. Minitābantur hominī malum exitium, sī Chrīstō suam spōnsam pernegāret.

Ō imprōbitātem stolidōrum. Quid fit deinde?

Servor trīduō domī clam. Interim semper aderant mulierēs aliquot eius collēgiī, quās illī Conversās vocant, hortātibus suīs addentēs animum, ut persisterem in sānctō prōpositō: ac sollicitē caventēs, nē qua cognātārum aut sodālium adīret mē, quae mentem vidērētur mūtātūra. Interim adōrnābantur vestēs, aliaque quae ad convīvium attinēbant.

Tibi quid interim erat animī? num vacillābās?

Nōn, sed passa sum quiddam tam horrendum, ut mālim ēmorī deciēs quam iterum perpetī.

Quaesō, quid isthūc erat?

Nōn possum effarī.

Quod mihi dīxeris, amīcō tuō dīxeris.

Prōmittis silentium?

Id praestātūrus eram, etiam sī nūlla fuissēs stipulāta. Quasi vērō mē nōndum nōrīs.

Appāruit mihi spectrum horribilī speciē.

Is nīmirum erat genius tuus malus, quī tē eō īnstīgābat.

Prōrsus opīnor fuisse cacodaemonem.

Dīc mihi, quae speciēs erat? Estne tālis quālis pingitur, rōstrō aduncō, longīs cornibus, harpȳiārum unguibus, praelongā caudā?

Tū lūdis. At ego mālim mihi terram dēhīscere, quam dēnuō tāle vidērem spectrum.

Interim aderant illae mulierēs hortātrīcēs?

Nōn, nec umquam illīs indicāvī, tametsī valdē scīscitantibus quid esset malī, cum mē tōtam exanimātam offenderent.

Vīs tibi dīcam quid fuerit?

Sīquidem potes.

Illae mulierēs incantāverant tē, vel potius excantārant tibi cerebrum. Sed interim tū persistēbās in sententiā?

Maximē, nam aiēbant id multīs accidere, quī sē cōnsecrant Chrīstō, vērum sī prīmō illō congressū superētur tentātor, post tranquilla fore omnia.

Quā pompā prōducta es?

Adōrnant mē tōtō mundō meō, dēmittunt capillōs. Itaque nōn aliter quam nūptūra spōnsō.

Crassō monachō⁽¹⁾, hem, male sit huic tussī.

Ex aedibus paternīs clārā lūce dēdūcor ad collēgium, multīs ad spectāculum concurrentibus.

Ō scītōs histriōnēs, ut nōrunt agere suās fābulās simplicī populō. Quot diēs ēgistī in illō sānctō virginum collēgiō?

Fermē duodecim.

Sed quae rēs verterat animum tuum tam pertinā cem?

Nōn dīcam quid sit, sed aliquid magnī fuit. Post sex ab ingressū diēs, accersō mātrem, obtestāns, obsecrans, sī mē vīvam vellet, ut mē eximeret ab eō collēgiō. Illa reluctātur animō meō, et hortātur ad cōnstantiam. Post accersō patrem. Ille etiam obiūrgābat, addēns sē aegrē vīcisse suōs affectūs, ut vicissim nunc vincerem animum meum, nec hoc dedecus conciliārem sibi, quod resiliissem ab īnstitūtō. Tandem ubi videō mē nihil prōficere, respondeō parentibus, mē, sī ita iubeant, in grātiam illōrum moritūram. Nam hoc mihi certum esse, nisi mātūre eximerer. Hōc audītō, redūxērunt domum.

Bene habet quod mātūre resilierīs, prius quam servitūtem aeternam essēs professa. Sed nōndum audiō, quae rēs mūtārit animum tuum tam subitō.

Hoc nēmō mortālium ex mē scit hāctenus, nec tū sciēs.

Quid sī dīvīnem?

Nec dīvīnābis, sat sciō: et sī dīvīnēs, nōn dīcam.

Tametsī coniciō. Vērum interim periit sūmptus?

Plūs quam quadrāgintā corōnātī.

Ō cōmessātōrēs⁽²⁾ nūptiālēs! Gaudeō tamen, periisse pecūniam, tē nōbīs incolumī: posthāc ausculta meliōribus cōnsiliīs.

Ita faciam, et, cum piscātōre, ictā sapiam⁽³⁾.