Colloquia Familiaria - Domestica Confabulatio

Quid caussae est, quod tam diū nōs nōn invīseris?⁽¹⁾ Quid reī est, quod nōs tam rārō vīsīs? Quid accidit, quod tantō tempore nōs nōn adieris? Quārē tam rārus es salūtātor?⁽²⁾ Quid sibi vult, quod nōs tam diū nōn convēneris? Quid obstitit,⁽³⁾ quō minus vīsās nōs frequentius? Quid impedīmentō fuit, quō minus iam diū fēceris nōbīs tuī videndī cōpiam?

Nōn licuit per ōtium.⁽⁴⁾ Voluī quidem, at nōn licuit mihi per mea negōtia. Hāctenus nōn sinēbant negōtia, ut tē vīserem. Nōn patiēbantur undae negōtiōrum,⁽⁵⁾ quibus involvēbar, ut tē salūtārem. Occupātior fuī, quam ut potuerim. Tam variīs distringēbar cūrīs, ut mihi nōn fuerit līberum adīre tē: vix ipsī mihi fuit cōpia meī,⁽⁶⁾ sīc mē tōtum molesta quaedam negōtia possidēbant. Negōtiīs meīs imputābis,⁽⁷⁾ nōn mihi. Nōn dēfuit voluntās, sed vetuit necessitās.⁽⁸⁾ Hāctenus nōn vacāvit. Hāctenus nōn contigit ōtium. Hāctenus nōn fuit vacuum. Nōn licuit per valētūdinem. Nōn licuit per tempestātem.

Equidem accipiō tuam excūsātiōnem, sed hāc lēge,⁽⁹⁾ nē saepius ūtāris. Excūsātiō tua iūstior est, quam vellem, sī quidem valētūdō fuit in caussā. Hāc lēge mihi pūrgātus⁽¹⁰⁾ eris, sī, quod cessātum est, officiō sarciās:⁽¹¹⁾ sī superiōrem cessātiōnem crebrā vīsātiōne pēnsēs.⁽¹²⁾

Tū nihil mōrāris⁽¹³⁾ istiusmodī officia nimium vulgāria. Amīcitia nostra fīrmior est, quam ut sit officiīs istīs vulgāribus alenda. Satis crebrō vīsit, quī cōnstanter amat.

Male sit istīs cūrīs, quae tē nōbīs adimunt. Quid imprecor istīs negōtiīs, quae tālem amīcum nōbīs invident?⁽¹⁴⁾ Pessimē sit istī febrī, quae nōs tam gravī dēsīderiō torsit tuī.⁽¹⁵⁾ Male pereat ista febris, tē quidem incolumī.