Dialogi Sacri - Dialogus Undecimus (Liber Tertius)

Agite vērō coniectōrēs, augurēs, hariōlī Chaldaeī, hominēs explicandī ea, quae sunt obscūritāte involūta, perītissimī, ēvellite hunc mihi ex animō scrūpulum, meumque mihi somnium aperīte cuius interpretātiōnem anxius dēsīderō: nam eam ob rem estis convocātī.

Vītam tibi, rēx, sempiternam precāmur. Ēloquere sānē nōbīs somnium: et nōs id interpretandō ēvolvēmus.

Oblītus sum: quod nisi vōs et somnium mihi et somniī sīgnificātiōnem ēdisseritis, et vōs per summum dedecus vītam āmittētis, et vestrae domūs complanābuntur. Sīn autem ēditis, multīs ā mē mūneribus et praemiīs atque honōre afficiēminī. Proinde facite, sī sapitis.

At somnium dīcere, tuum est; nōs interpretātiōnem recipimus.

Ēnimvērō videō vōs ex eō excūsātiōnis occāsiōnem arripere, quod vidētis eam rem mihi memoriā excidisse. Sed nihil agitis, nisi enim mē hāc suspiciōne levātis: nōn potest esse dubium, quīn ūnō omnēs animō statueritis, mē longīs quibusdam ambāgibus pessimē dēlūdere, et tempus cōnsūmere dicendō. Quamobrem ēloquiminī mihi somnium ut intelligam vōs interpretārī etiam posse.

Nēmō est in terrā, quī istud praestāre possit, neque quisquam unquam rēx, aut prīnceps, aut dominātor, tāle quid quaesīvit ex ūllō dīvīnō. Est enim, quod tū rogās, omnīnō difficilius, quam quod possit quisquam expedīre, praeter ūnōs Deōs, quī inter mortālēs nōn versantur.

Papae! ergō vōs prōrsus inūtilēs estis, et hominum animīs, ināni praeclārae reī professiōne, tenebrās offunditis. Quis vestrī erit ūsus? Comprehendite, satellitēs, colligāte, abdūcite ad extrēmum supplicium istōs omnēs nebulōnēs. Iubeō ego atque imperō, tōtum hoc indoctum, et insipiens doctōrum et sapientum genus, ad necem trahī: ut, quōrum nūllus in vītā ūsus est, eōrum mors sit vīventibus salūtāris.