Dialogi Sacri - Dialogus Quartus (Liber Tertius)

Frāter, tū scīs, quam sollicitum relīqueris utrumque parentem; quāpropter antecēdāmus ego et tū, uxōre tuā cum famulīs, reliquōque nostrō comitātū subsequente.

Bene monēs.

Praeparā fel piscis.

At, at, ō mī vir, advenit meus Tobiās cum comite. Currō eī obviam.

Ita, ut patris, quem videō esse caecum, oculī felle istō aperiāntur atque sānābuntur. Itaque cum ad eum accesseris, illīnitō ēius oculōs istō felle; tum ille, fellis mordācitātem sentiēns, sibi oculōs fricābit; atque ita, dēiectā albūgine, et caelum, et tē laetus vidēbit.

Ō nāte, iam mortem nōn deprecor, postquam tuum cōnspectum cernere licuit.

Salvē, mea māter. Sed accedit hūc pater. Hei mihi! collapsus est. Accurram. Ō mī pater, salvē.

Salvē, fīlī optātissime: ut valēs?

Optimē, estō Deō grātia. Sed patere mē tibi oculōs illīnere hōc felle. Nam spērō hoc tibi fore salūtāre.

Libenter patiar.

Expectēmus paulisper.

Sentiō fellis mordācitātem.

Fricā tuōs oculōs.

Ō suprā modum mīrandum mīrāculum; Nunc tē liquidē videō, fīlī amplectere mē: grātiās agō Iovae Deō Īsraēlītārum, quī caecōs illūminat, quī mihi oculōs aperuerit: cuius nōmen nūllīs unquam saeculīs satis dīgnē laudārī poterit, quī in mē hoc tantum beneficium contulerit. Hīc vulnerat, et sānat; hīc occidit, et vītam dat: huic grātiās agō, quī tē nōbīs, fēlīciter expedītō itinere, salvum laetumque restiturit.