Dialogi Sacri - Dialogus Vicesimus Sextus (Liber Secundus)
Sarephthana. 3 Rēgum 17.
Ēlias missus ā Iovā, Sarephthānam mulierculam, perpetuātā eius farīnā et oleō, ā fame tuētur.
Persōnae:
Ēlias, Sarephthāna mulier
Ēlias, Sarephthāna mulier
Ēlias
Heus, mulier, quaesō tē, ut petās paululum aquae in aliquō vāsculō, quod mihi bibendum dēs.
Sarephthāna mulier
Ego vērō et perlibenter.
Ēlias
Sed heus, adfertō tēcum et frūstum pānis.
Sarephthāna mulier
Ego vērō (Iovam Deum tuum immortālem testor) coctum nōn habeō; sed tantum farīnae pusillum in cadō, et oleī pusillum quid in ampullā. Nunc colligō paululum lignī ad id, quod habeō, mihi meīsque līberīs parandum: quō cōnsumptō supereest ut fame pereāmus.
Ēlias
Bonō es animō. Ī factum ut dīxistī. Sed mihi prius dēpstitium inde cōnfectum adfertō, deinde tibi tuīsque līberīs factūra. Nam hoc tibi ā Iovā Israēlitārum Deō cōnfīrmō, nōn prius farīnae cadum, et oleī ampullam exhaustum īrī, quam Iova terram pluviā irrigāverit.
Sarephthāna mulier
Faciam, ut iubēs.
Sententia
Tenuēs et famēlicōs respicit Deus. Tenuēs et famēlicī multō facilius crēdunt Deō quam potentēs et saturī. Prīmitiae dēbentur Deō et suīs. Deus eōrum labōrem fēlīcitat, quī sibi prīmitiās tribuunt. Fēlīciter habet, quī Deum habet, quantulumcunque habet.
Tenuēs et famēlicōs respicit Deus. Tenuēs et famēlicī multō facilius crēdunt Deō quam potentēs et saturī. Prīmitiae dēbentur Deō et suīs. Deus eōrum labōrem fēlīcitat, quī sibi prīmitiās tribuunt. Fēlīciter habet, quī Deum habet, quantulumcunque habet.