Dialogi Sacri - Dialogus Vicesimus Primus (Liber Secundus)

Cum essēmus hodiē fugiēntēs et dissipātōs hostēs persequēntēs, Absalomum vīdī caesariē pendentem dē quercū.

Cūr nōn eum ad terram dēturbātum occīdistī? Nam meae partēs fuissent, decem tē argenteīs nummīs et balteō remūnerārī.

Ego vērō, sī mihi mīlle nummī in manum annumerentur, nōn sim manum fīliō rēgis iniectūrus. Nam audientibus nōbīs, praecepit rēx tibi, Abisaeque, et Ettaeō, ut adulēscentī Absalomō cavērētis: nēdum ut ego tam perfidiōsē, tantō cum vītae meae perīculō, facerem: neque enim rēgī tanta rēs ignōta esse possit. Vērum cum iam ad eum ventum est, tū ipse vide, quid tibi agendum putēs.

Vidēbis mē nōn ita cūnctantem. Morte honōris perversa prōgeniēs. Accipe haec tria tēla dē manū meā, rēctā in medium pectus. Vōs meī armiger, circumfūsī eum occīdite. Tū, praecō, cōnfectum bellum est, cane receptuī, ut ā persequendō, revocentur mīlitēs.

Vīsne igitur ut ad rēgem curram, eīque renūntiem, Iovam dē eius hostibus sūmpsisse supplicium?

Tū vērō, nē fecerīs hodiē, aliās sapiēs. Hodiē quidem nōn es iūcundum ellātūrus nūntium, quod rēgis fīlius est mortuus. Chusī, ī ad renūntiandum rēgī quod vidēs.

Libenter, et quidem cursim.

Quid sī ego quoque Chusim parī cōnsequar?

Cūr cōnsequāris, fīlī? Nōn es obtentūrus euangelium.

Sed quid sī cōnsequar?

Per mē licet.

Currō: facilē Chusim antevertam.

Nōs vērō hoc Deō hominibusque invīsum cadāver in hanc vastam vorāginem in hāc silvā dētrudāmus, et lapidēs īnsuper cumulātē exaggerēmus, ut tam nefārium facinus memōrī ac nōmine locī nōtētur. Nam tālibus sunt dignī monumentīs, quī mortem eīs māchinantur, quōrum beneficiō vītam sunt adeptī.

Heus rēx, videō hominem hūc accurrentem sōlum.

Sī quidem sōlus est, bonī aliquid portat.

Videō item quendam alium, currentem etiam sōlum.

Is quoque laetum nūntium adfert.

Ex cursū priōrem coniectāre videor Ahimaas esse Sādōcī fīlium.

Virum bonum nōminās; dē nūntiō laetō venit.

Salve, rēx: et simul agendās Iovae grātiās exīstimā, cuius auspiciō subāctī sunt quī in tē arma sūmpserant.

Salvusne est adulēscēns Absalomus?

Magnam hominum turbam vīdī, cum mē hūc mitteret Ioabus: cēterum, quid sit nesciō.

Recēde, cōnsiste isthinc.

Rēgem plūrimā salūte et laetitiā impertiō, cuius Deus hostēs omnēs hodiē ultus est.

Salvusne est adulēscēns Absalomus?

Utinam sīc sint omnēs tuī hostēs, Ō Rēx, et quotquot tibi malum māchinantur.

Fīlī mī Absalome, fīlī mī, utinam ego prō tē sim mortuus, Absalome fīlī, fīlī! heu mē miserum!

Luctum attulī, nōn laetitiam; nec sōlum rēgī, quī, audītō interitū fīliī, sē coniēcit in coenāculum portae, ubi in luctū sit, et sē afflictet; sed etiam populō ūniversō, cuius laetitiam audīta rēgis trīstitia in marōrem convertet: sed videō Ioabum hūc advenientem; stomachātur.

Ō lepidum rēgem, et dignum, cuius adhūc vīvat fīlius! ubīnam est?

Sursum est.

Quem ego nisi, sed mē comprimam. Ō turpe spectāculum! Itāne vērō David? Sīccine tuōs omnēs hodiē dedecorās? Et eōrum honestissimam victōriam in foedissimum luctum convertis; quī tē, tuōsque līberōs, et uxōrēs, tum iūstās, tum concubīnās, ā crūdēlissimā morte vindicāvērunt? At nōn oportet (quod tū facis) ita amāre inimīcōs, ut ōderīs amīcōs. Nunc quidem facile ostendis, tē tuōs omnēs et nōbilēs et ignōbilēs prō nihilō habēre. Nam equidem compertum habeō, tē ūnius Absalomī salūtem nostrā omnium morte velle redemptam. Vērum age, prōdī, et tuōs adfāre lēniter; nam per Deum immortālem, nisi tū prōdeās, efficiam, ut ante noctem omnēs ad ūnum ā tē dēficiant: quō gravius malum nūllum unquam in vītā tibi ēvēnit.