Dialogi Sacri - Dialogus Tricēsimus Sextus (Liber Secundus)

Impera domuī, Ezechia: nam istō tibi morbō moriendum est. Haec est Deī voluntās.

Ō dūrum nūntium? Ō sāncte Deus, meminerīs quam fīdēliter et integrō animō tē semper coluerim, et ad tuam voluntātem vītam omnem dīrēxerim. Hīcne pietātis honōs? Sīc religiōnem remūnerāris? Mēne nunc in mediō aetātis cursū in eās angustiās esse redāctum, ut subeundum sit sepulchrī ostium, et reliquō vītae tempore carendum? Heu! iam nōn ego fruar commūnī hōc caelō! caelō ego nōn fruar, cuius āmoenā lūce illūstrantur quī in terrā dēgunt vītam; iam ego āvellor ā chārō cōnspectū et cōnsuētūdine hominum, quī hunc orbem incolunt. Ex hāc vītā discēdō et ēmigrō, tanquam ā pāstōrālī tuguriōlō, fātālī vī stāmine et fīlō ante diem amputātō. Paulātim atteror, et cōnsūmor in hōrās: neque quicquam propius expēctō, quam ut iam iamque adsūmptus, animam agam. Ad māne sī ventum est, membra omnia dīrō cruciātū dīlaniārī sentiēns, mortem in vesperum expēctō. Hirundinis aut gruis ritū stridulās vōcēs ēmittō, et columbārum more querolōs edō gemitūs; caelumque suspiciēns, cōnsumptīs lachrymīs, oculōrum tābe intolerābilēs animī testor dolōrēs. Precor Domine omnium, ait mihi fierī iniūriam, cuius tē vindicem esse pār est. Miserum mē! quid iam, quid mihi venīre in mentem possit, quō possim tuum animum ad id quod volō flectere? Mēne vītae brevitātem miserābiliter commemorem? Ō rērum auctor et moderātor, longius est prōtractum nātūrāle vītae spatium, quam quantulum ā tē mihi concēditur. Haeccine mihi aetāte tam immātūrā spīritus reddendus est? An tū mē vidēlicet sempiterenō somnō cōnsopīre parās, ut posteā in vītam revocēs? Aut cuius altissimam tranquillitātem acerbissimō cāsū contāminārī passus sīs, eum scīlicet, iam lēthō absūmptum, ē putidō bustō vindicābis? Et cuius vītam ex aegrōtānte tuērī neglēxeris, eundem morte dēlētum amīcō lūcis ūsū rursus dōnābis; peccātīs (quōrum dē fonte mors scatet) quasī post tergum reiectīs, et aeternā obliviōne oblīterātīs? Deinde ā quibus grātitūdinem, et ex eā mānantem laudātiōnem expectās? Ā mortuīs? Anne sepultī tē celebrābunt, et tuum parātum miserīs praesidium praedicābunt humātī? Vīvī, vīvī tibi grātiās agent, velut ego hodiē; et parentēs līberīs commemorābunt tuam ergā gentibus omnibus expositam tūtēlam. Intende meae salūtī, Iova; et nōs dē tuīs laudibus carmina, quamdiū vīvēmus, in aede tuā modulābimur.

Adēs animō, Rēx: iubeor tibi laeta nūntiāre. Iova, Deus Davidis auctōris generis tuī, tuam precātiōnem audīvit, tuāsque lachrymās respēxit. Itaque sīc habet, tē per eum sānārī, et tertiō abhīnc diē ascēnsūrum in fānum. Quīnimō addet tuae vītae quīndecim annōs, tēque ēripiet ē manibus rēgis Assyriōrum, ūnā cum hāc urbe, cuius sē dēfēnsōrem praebēbit, propter sēmetipsum, tum etiam propter Davidem suī cultōrem. Sed vōs famulī sūmite palātham, quam ulcerī eius impōnētis, ut convalēscat.

Sed quō sīgnō intelligam mē in sānitātem restitūī, et tertiō diē ventūrum in aedem? Vidēs hoc Achazī sōlārium?

Videō.

Optiō tibi dātur, utrum velīs umbram decem gradibus prōcēdere, an revertī.

Facile est umbram prōgredī, potius retrōcedat. Ō rem mīrāculōsam! Nunc, nunc videō, volente Deō, nihil posse arduum.