Dialogi Sacri - Dialogus Tricēsimus Secundus (Liber Secundus)

Habeō quoddam ad tē mandātum, dux.

Quem nostrum appellās?

Tēipsum, dux: sēcēdāmus intrō. Iova tē, Iehu Deus Israēlitārum, hōc oleō per mē ungit rēgem suōrum Israēlitārum; iubetque ut Achabī dominī tuī stirpem trucidēs. Statuit enim suōrum omnium tum vātum, tum reliquōrum sanguinem ā Iezabele expetere, ūniversamque Achabī domum perdere, et eius memoriam genusque stirpitūs ex Israēlitīs tollere; eamque eō redigere, quō redācta domus est Ierobaamī Nabātī fīliī, et Baasae Ahiae fīliī: Iezabelem autem comedent canēs in agrō Iezraelēnsī insepultam. Sed ego hinc fugā mē prōripiō.

Quōmodo sē rēs habet, Iehu? Quōrsum vēnit ad tē lymphātus iste?

Hominem nōstis, eiusque ōrātiōnem.

Minimē vērō. Docē nōs quidnam dīxerit.

Ūnxit mē rēgem Israēlitārum dē Iovae mandātō, cui certum est Achabum, Achabīque domum per mē ulcīscī.

Suppōnāmus properē tēgī vestēs nostrās, sociī, eumque collocēmus in ēditissimō graduum. Tū, praecō, prōclāmā tubā, rēgem esse Iehum.

Nunc, ducēs, sī vōbīs ita vidētur, cavēte nē quis ex oppidō ēvadat, quī huius reī nūntium Iezraēlem perferat. Nōs cōnscendāmus equōs, et eō festinēmus īre. Nam illīc dēcumbit Iorāmus, sānandōrum vulnerum grātiā, quae in praeliō contrā rēgem Hazaēlem ā Syrīs accēpit: eōdemque vēnit Ochozias Iūdaeae rēx, ad eum vīsendum.

Videō quendam hominum globum.

Tū cōnscende equum, et eī cursū profectus obviam, quaere ut valeat.

Fiet.

Accurrit hūc eques quīdam.

Rogat Rēx ut valeās, Iehu.

Quid, ut valeam? recēde pōne mē.

Pervēnit nūntius ad eōs, neque revertitur.

Heus tū, cōnscende equum, et eōdem curre.

Fiet.

Accurrit hūc alter.

Rogat Rēx, Iehu, an valeās?

Quid, an valeam? Recēde pōne mē.

Pervēnit ad eōs nūntius, sed nōn revertitur. Incessūs autem ferōcitās dēclārat, esse Iehum Namsīs fīlium.

Iunge currum equīs, aurīga: exeāmus hominī obviam, Ochozia.

Tandem veniunt ipsī rēgēs opportūnē.

Valēsne, Iehu?

Quid, valēne! Dūrantibus tot mātris tuae Iezabelis stuprīs, et maleficiīs?

Fugiāmus, Ochozia: circumvenimur.

Siquidem potestis effugere. Experiar tamen, an meus arcus possit dē Rēgis corpore sanguinem ēlicere. Hem tibi, hīc moritūrus erās. Tū, Badacar triumvir, abiice eum in fundum Nabōthī Iezraelēnsis. Nam meminī, cum aliquandō ego et tū Achabum huius patrem in eōdem currū sequerēmur, eī ōrāculō dictum esse, Iovam sanguinem Nabōthī, eiusque nātōrum prīdiē eius diēī respēxisse: eumque in agrō eiusdem Nabōthī, quem ille iūdiciō per calumniam oppressisset, in illum vindicātūrum esse. Quāre sume hoc cadāver, idque in fundum abiice, sīcuti ferunt Iovae dicta.

Fugit Ochozias: persequiminī eum, occīdite, pereat hoc ad flāgitia concors hominum genus. Pergāmus in oppidum: nōndum perfecta ultiō est. Superest tōtīus malī fons Iezabel quam iam vidēre videor dē fenestrā prōspicientem: At etiam fūcāta est: nimīrum ut mortī placeat.

Numquid bene accidit Zambrī, quī dominum suum interfēcit?

Ecquis istīc ā mē est? Rēctē: vōs eius eunuchī praecipitāte eam. Perite foeminārum impūrissima, et ā meīs equīs conculcāre.