Dialogi Sacri - Dialogus Septimus Decimus (Liber Secundus)
Nathan. 2 Rēgum 12.
Nathan vātēs Davidī, per parabolas occultē exprobrāns nefandissimum adulterium, et Uriae necem ab eō commissam, eum ad peccātī agnitiōnem et poenitentiam perducit.
Persōnae:
Nathan, David
Nathan, David
Nathan
Duo virī in ūnā fuēre urbe. Quōrum alter locuplēs, alter inops: alteri magnī erant grēgēs et armenta: alter nihil praeter ūnam, et hanc minimulam ovem habēbat: eam alēbat, quae cum suīs fīliīs, et adulēscēbat, et in sinū eius quasi fīlia dēgēbat. Vēnit ad dīvitem vir quīdam; sed ille (aliquem ad sē hospitium missus) ad excipendum hospitē bovem aut ovem ex suīs pecudibus mactāre gravātus, pauperiī suī ovem ēripuit, quam parāvit ad hospitium.
David
Certē vīvat Iova, capite plēctendus est homō, quī istud admīsit, et ovem reddet quadrūplicem, propter suum tam inhumānum factum.
Nathan
Tū ipse is es vir, Deus Israēlī tibi ait: Ego tē rēgem super Israēlem cōnstituī, tibīque dē manū Saulī prōspexī, et dominī tuī domum tibi trādidī, et uxōrēs eius collocāvī in tuam possessiōnem, et domum Israēlī et Iūdae tibi cēssī. Et, sī ista tibi pauca vīsa fuissent, adiecissem tibi alia multa. Cūr ergō Iovae prōnuntiātum neglēxistī, et eī displicēns hoc fēcistī? Uriam fēcistī glādiō confodiendum, et eius uxōrem dūxistī: ipsum ab Ammonītīs trucidārī fēcistī. Itaque hinc iam glādius ā tuīs aedibus nōn discēdet in aeternum, quōd mē sprēverīs, et Uriae Hetthaeī uxōrem tibi dūxerīs. Hoc ut habētō; dīcit tibi Iova: Ēn ego ex tuā ipsīus aedē excitābō tibi mala: et coram hīs oculīs, tuīs uxōribus sublātīs, alīis eās datūrus, ut cum illīs aperta lūce concumbat. Quod tū ēgistī, ego hōc clam; ego nōtum contrā faciō coram Israelītarum tōtīusque sōlis cōnspectū.
David
Certē peccāvī adversus Iovam.
Nathan
Absolūtum est tibi ā Iovā peccātum. Nōn moriēris. Vērum, quia tuō factō data est calumniantibus Iovam occāsiō; infāns quem prōcreāstī moriētur.
Sententia
Sānctissimī quandoque gravissimē lābuntur. Peccāta alia aliōs pariunt. Peccāta optimē dēprehenduntur et convīncuntur per similēs peccāta alicuius rēī. Multās nōxās male abstrūsās Deī occultēs retegunt, et ultae veniunt. Sevēra est Deī ultiō, quī etiam supplicium iam impium ūnius peccātī ad nātōs et successōrēs refert. Imminet īra Deī et eius trepident, quī sēmet exangent Deō scelerāte sānctōrum excēdent claram.
Sānctissimī quandoque gravissimē lābuntur. Peccāta alia aliōs pariunt. Peccāta optimē dēprehenduntur et convīncuntur per similēs peccāta alicuius rēī. Multās nōxās male abstrūsās Deī occultēs retegunt, et ultae veniunt. Sevēra est Deī ultiō, quī etiam supplicium iam impium ūnius peccātī ad nātōs et successōrēs refert. Imminet īra Deī et eius trepident, quī sēmet exangent Deō scelerāte sānctōrum excēdent claram.